Een paar gedachten n.a.v. een themamis rond Valentijn …
We worden bijna vertrouwd met de opeenvolging der commerciële seizoenen die korter en korter worden: na de Halloween-pompoenen krijgen we het offensief voor sinterklaas, die al vlug wordt verdrongen door de oprukkende kerstman; en nog maar net hebben de laatste naalden van de kerstboom hun weg naar de stofzuigerzak gevonden of heel het straatbeeld kleurt rood, tussen de vele harten door kan men nog net een glimp opvangen van de winkelwaar in de etalage: Valentijn, de liefde zelf wordt als het ware eens duchtig in de bloemetjes gezet…
Op de parochiefederatie hebben de oudere groep van de misdienaars een themaviering opgebouwd in het teken van Valentijn. Terecht want een van de kritieken die jonge mensen kunnen hebben op heel het kerkelijk gebeuren is dat wat in de kerk gebeurt dikwijls zo ver afstaat van de dingen waar mensen in het gewone dagdagelijkse leven mee bezig zijn. En over de liefde mag toch wel al eens gesproken worden in de kerk: komt dat woord niet erg vaak voor in het lijfboek van de christen…
Tezelfdertijd heeft men de veertiende februari ook uitgeroepen tot de dag van het seksueel welzijn. misschien is het de goede gelegenheid ook daar even bij stil te staan…
Een paar jaar geleden is een boek verschenen met de titel ‘Liefde is een werkwoord’. En de titel verraadt meteen de hele teneur van het boek: verliefdheid is een gelukzalige staat waarin je je een hele poos kan bevinden: vlinders in de buik, niet kunnen slapen, niet te stillen verlangen naar het bij elkaar zijn, rozengeur en maneschijn …
Liefde daarentegen is geen staat waarin je je bevindt maar een voortdurende gave en opgave waaraan je werkt eens de vlinders in de buik wat zijn bedaard, eens je gewoon bent naast elkaar te slapen - of omwille van het gewoel of gesnurk van de partner juist niet kan slapen - eens je ondervindt dat routine doodt, eens je weet: man en vrouw, of partners voor elkaar: het is niet allemaal rozengeur en maneschijn…
Daarom ook: aan de mensen die elkaar het jawoord geven in een kerkelijk huwelijk vraagt de kerk niet : zijn jullie verliefd op elkaar, want de kerk weet al eeuwen dat wat vandaag gevoeld wordt morgen verschwunden kan zijn; ze vraagt ook niet: passen jullie bij elkaar, of hebben jullie elkaar gevonden op seksueel gebiedt… al deze dingen vraagt de kerk niet maar ze vraagt wel:
Wil jij de man zijn voor deze vrouw; wil jij de vrouw zijn voor deze man: m.a.w. sta jij met heel je hart en ziel in voor het welzijn van deze persoon. Wil jij werk maken van het welzijn van jullie relatie, ook al komen er dingen op je pad waarvan je nu nog niet het flauwste vermoeden hebt…
liefde is een werkwoord…
en dat geldt zeker ook voor het seksuele aspect van de liefdesrelatie. Hoe simpel en eenvoudig en vanzelfsprekend de seksuele relatie bij mensen wordt voorgesteld en leeft in de gedachten van jonge mensen: niets is minder waar.
Wie ouder is weet dat liefde ook een werkwoord is in die zin. Vele relaties staan onder spanning omdat juist daar - op seksueel gebied - het schoentje wringt. Getuige de vele boeken die ingaan op de verschillende psychologie tussen man en vrouw, de boeken die mensen willen helpen om een meer bevredigende seksuele relatie met elkaar te kunnen beleven…
De dag van het seksuele welzijn is dan ook een goed initiatief om mensen meer bewust te maken van het belang van een bevredigende seksualiteit voor een gezonde relatie en voor de eigen gezondheid naar lichaam en geest. Een mens is dat niet alleen aan zichzelf verplicht maar ook aan de partner die hij of zij liefheeft ! Mens sana in corpore sano: een gezonde geest in een gezond lichaam; je zou evengoed kunnen zeggen: bevredigende seks in een gezonde relatie.
Zo wensen we alle verliefde paartjes - die van hun liefde een engagement maken - dan ook een mooie Valentijn toe en durven we erbij zeggen : man en vrouw worden één: dat elke man en elke vrouw op het vlak van de lichamelijke liefde er werk mag van maken dat niets moet maar dat er heel veel kan en mag…