Allerheiligen is een dag van verbondenheid beleven
met mensen van vroeger en nu, van dichtbij en veraf,
met zoveel heiligen die sporen hebben nagelaten in ons leven:
ouders en familieleden, vrienden, bekenden en onbekenden,
lichtende voorbeelden die elk op hun manier
en met vallen en opstaan iets van God zichtbaar hebben gemaakt.
Mensen om te her-inneren, een plek te geven in ons diepste binnenste, een plek waar ze blijven spreken, waar wij ons voeden aan hun woorden en hun waarden, aan hun gegrepen zijn door God en mensen.
Neen, wij staan niet op ons eentje in deze grote wereld.
Zoals paddenstoelen in herfstgrond die ondergronds met elkaar verbonden zijn in een heksenkring, zo zijn wij verbonden met al de vezels van ons bestaan in een grenzeloze kring van liefde.
Grenzeloos, want niet gebonden aan plaats of tijd of ruimte.
Als het waar is dat wij getekend zijn door het kwaad dat voor ons is gebeurd,
is het nog meer waar dat wij gedragen zijn door alle goedheid
die mensen in de wereld gebracht hebben. Er is nooit te vergeefs bemind.
Wij zijn gemeenschap van heiligen, en die gaat zoveel dieper
dan samen te zijn op eenzelfde plaats en op een zelfde uur,
dan het delen van dezelfde belangen en dezelfde sympathieën,
maar die groeit waar mensen zich door God aangesproken weten
met zijn eigen Naam, en niet anders kunnen dan die Naam verder te spreken en te doen. En dat maakt ons tot familie,
tot familie van God.