Kerstmis (2004)

In hun kerstboodschap spreken de bisschoppen van België ons over de onaantastbare waarde van het kind. En het mooie is dat ze ons oproepen om het kind in ons nooit te los te laten. Kinderen zijn niet alleen onze toekomst, ze zijn ook ons verleden. Ze vertellen ons over de puurheid van het bestaan, over de onschuld die we verloren hebben maar ook over de verwondering en het vertrouwen die we moeten bewaren.

De monnik Anselm Grünn schrijft in zijn “Boek van verlangen” dat het toelaten van onze kinderlijke gevoelens iets heel positief is. We denken soms dat we sterk en evenwichtig moeten zijn en duwen de verlangens van het kleine kind in ons weg. Helaas, dan verliezen we het vermogen tot creativiteit, tot vitaliteit en tot tederheid

“Als ge niet wordt als een kind”, zei Jezus, “kunt ge het rijk der hemelen niet binnengaan”. Zonder verwondering en vertrouwen kunnen we het rijk Gods niet verstaan

Misschien is het daarom dat we moeite hebben met de menswording van God. Wij zien liever een God die groot is en ons overstijgt
dan een God die moet passeren door de geboorte van een kind en even later door de ontluistering van de dood. God die binnenkomt in onze geschiedenis daar hebben we moeite mee. Dat klopt niet met ons beeld van de realiteit Maar de blijde boodschap, ons geloof gaat over een andere realiteit:de werkelijkheid achter de werkelijkheid! Achter het kerstverhaal dat in wezen
een triest verhaal is over een ongastvrije wereld steek een verhaal vol leven, redding en luister, met kosmische tekens aan een hemel die zingt van glorie.

Het is alleen het kind in ons dat ons het vermogen geeft dit te zien.

Een koppel vertelde “toen het moment daar was dat ons kindje zou geboren worden verstilde de wereld werkelijk om ons heen, alles werd sereniteit, in die stilte werd ons kindje geboren. Wonder.”

Een vrouw vertelde: “mijn papa zat altijd in de zon. toen papa gestorven was en over zijn gelaat stilte en vrede nederdaalde, kwam plots een zonnestraal in de kamer binnen en gaf licht aan zijn gestorven gelaat. Papa had heel veel van de zon gehouden. Nu kwam de zon zelf om een teken te geven dat hij naar het Licht is gegaan

Alleen als je kijkt met de ogen van de verwondering kun je zien hoe het mysterie van God zich openbaart zelfs in kosmische tekens aan de hemel. Alleen met de ogen van het kind zien we hoe God ons raakt en hoe Zijn liefde, steeds in ons herboren wordt

Geboren worden dat is op zich niet altijd zo eenvoudig. Geen nieuw leven zonder geboorte pijn. Er is een prijs te betalen. En soms is die prijs hoog.

Daarom is er niet alleen de verwondering nodig maar ook het vertrouwen, het vertrouwen van het kind. Want vertrouwen geeft ons de zekerheid dat we aan de andere kant van de pijn, aan de andere kant van de passage, het licht zullen zien, het leven. Het vertrouwen dat God er is in alles wat we meemaken

God kan tot ons komen als de engel van de vreugde of de bode van de belofte, Hij komt tot ons in de engel van het inzicht maar ook in de troost en de mildheid, in het geduld en de uithouding, in de durf en het enthousiasme. Hij kan tot ons komen in de vergeving en de verzoening. Ontelbare verschijningsvormen zijn er van God en zovele engelen van mensen zijn er die ons doen
ervaren dat God voortdurend nabij is. God met ons! Als we het uithouden om te blijven kijken met de ogen van het kind :
Met verwondering en met vertrouwen
Zalig Kerstfeest.