Vandaag het feest van de gedaanteverandering van Jezus. In het Latijn: transfiguratio, door een figuur heen. Eigenlijk geeft dat laatste beter weer wat er bedoeld is. Je moet dan denken aan een gebrandschilderd raam. Zolang het donker is, zie je niets. Als het licht er doorheen schijnt, zie je de prachtigste kleuren, als het tenminste een mooi raam is. En een mooi raam was het bij Jezus, want Petrus is zo verrukt over war hij ziet dat hij onmiddellijk drie tenten wil neerzetten. Hij wil dat schitterende vasthouden. Maar hij wist niet war hij zei, zegt Lucas.
Eerst was het zo donker. De lezing begon met: ‘In die dagen…’. Maar dat staat niet in de Schrift. Daar staat: ‘Een week later…’. Wat was er dan de week daarvoor gebeurd? Jezus had toen aan zijn leerlingen gezegd dat Hij veel zou moeten lijden, dat Hij verworpen zou worden door de leiders van Israël, en dat Hij zou worden gedood. Maar dat Hij op de derde dag zou verrijzen.
Het klonk de leerlingen allemaal heel somber in de oren. En waarschijnlijk drong de zin over de verrijzenis niet tot hen door. Ze konden dat lijden ook niet rijmen met hun verwachtingen. Ze hadden een ander beeld van hun meester. Dit was de leerlingen te donker. Stel je voor: hun meester ter dood gebracht. Zelfs de belofte van een verrijzenis zou aan het sterven van Jezus zijn doodskarakter niet ontnemen.
Jezus ging de berg op om te bidden. En zijn gebed ging over zijn heengaan. Hij besprak dit met Mozes en Elia. Want Lucas vertelt dat Hij met hen sprak over zijn aanstaande dood. Petrus was toen in slaap gevallen. En toen hij wakker werd, zag hij zijn meester in het volle licht. Schitterend wit. Hij zag Jezus in extase. En toen zei hij: ‘Heer, het is goed hier te zijn, laten we drie tenten opslaan’. Maar hij wist niet wat hij zei. Want Jezus moest eerst door de dood heen. Jezus moest eerst zo wanhopig worden van doodsangst dat Hij tot zijn Vader zei: ‘God, mijn God, waarom hebt Gij Mij verlaten'.
De leerlingen hebben dit nooit begrepen. Evenmin als wij het begrijpen. Waarom moest Jezus eerst dat alles lijden om dan pas zijn glorie binnen te gaan? Waarom moet een graankorrel sterven om vrucht te dragen? Waarom moet je je leven eerst verliezen om het daarna terug te vinden? Waarom moet je door lijden en dood heen om tot een verrezen leven te komen? Als het mogelijk zou zijn dit te ervaren, als het mogelijk zou zijn te ervaren dat het kruis opstanding is, dan zou het kruis geen kruis meer zijn. Maar wij komen pas later tot het inzicht dat het lijden ons rijper heeft gemaakt en menselijker. Een mens die door het lijden heengegaan is kan vanuit die ervaring iemand die in de put zit wel troosten en bemoedigen. Maar hij kan daarbij alleen maar een beroep doen op het geloof van de ander. Te bewijzen valt er niets. Pas als het licht doorbreekt, pas als het licht door het gebrandschilderd raam schijnt: pas dan zie je de kleuren. Niet eerder.
Wij moeten geloven dat een graankorrel eerst moet sterven om daarna pas vrucht voort te brengen. Als je dat niet gelooft dan weet je niet wat je zegt. Net als Petrus.