Wij komen elke zondag samen om te luisteren naar Gods woord, maar - laten we heel eerlijk zijn - dikwijls blijven wij toch met veel vragen zitten. Nu wij het verhaal gehoord hebben over de gedaanteverandering van Jezus, zitten we ook met vragen. Wat is daar eigenlijk gebeurd? Hoe moeten wij dat verstaan? De zinnen die wij daar lezen, passen niet in onze ervaringswereld: ‘zijn gelaat veranderde van aanblik, zijn kleren werden verblindend wit, een stem klonk uit de hemel’. Zouden wij zulke stukken uit het evangelie niet beter schrappen?
En toch is deze ervaring van de apostelen met Jezus op die berg, die zij met menselijke woorden proberen te omschrijven, voor hen zo wezenlijk geweest dat zij die heel hun leven niet hebben kunnen vergeten. In de tweede Petrusbrief lezen wij: ‘Wij beroepen ons niet op vernuftig bedachte mythen, maar wij spreken als ooggetuigen van zijn luister. Deze stem hebben wij zelf uit de hemel horen klinken, toen wij met Hem waren op de heilige berg’ (2Pe 1,16-18). Er zijn in het leven van de apostelen zeker meer momenten geweest, waarin het hun duidelijk werd: deze moet Gods Zoon zijn. En deze momenten hebben zij in hun herinnering vastgehouden, zij zijn voor hen in donkere uren als een lamp geweest voor hun voeten als een ster aan de donkere hemel.
Dit evangelie is geschreven om ons te bemoedigen en ik denk dat wij deze bemoediging in deze tijd heel hard nodig hebben.
Een van de grote problemen van de apostelen was, dat zij de samenhang niet konden vinden tussen het leven verliezen en het leven redden, tussen lijden en heerlijkheid. Daarom konden zij Jezus ook zo moeizaam volgen op zijn weg naar Jeruzalem. Zij konden niet begrijpen dat in die menselijke weg van lijden de kracht en de heerlijkheid van God zelf kon schuilgaan. Daarom hadden zij zo een ervaring van de heerlijkheid van Christus hard nodig en die heerlijkheid overmeesterde hen, zij ondergingen het gebeuren. Zij willen die heerlijke ervaring vasthouden, ze willen ze vasthouden en tenten bouwen, maar zij weten niet wat ze zeggen. Daarom zwegen zij erover en verhaalden in die tijd aan niemand iets van wat zij gezien hadden. Alleen na de verrijzenis is Jezus bezorgd om hun inzicht te geven in het heilsmysterie. Tot de twee leerlingen van Emmaüs zegt Jezus: ‘Moest de Mensenzoon dat alles niet lijden om zo in zijn glorie binnen te gaan?’ Tegenover dat zwijgen van de leerlingen plaatst Jezus na de verrijzenis de kracht van het getuigenis, door de uitstorting van Gods Geest op het Pinksterfeest: ‘Gij zult kracht ontvangen van de heilige Geest die over u komt om mijn getuigen te zijn… tot aan het uiteinde der aarde.’ Toen hebben de apostelen niet meer gezwegen, zij hebben getuigd tot met hun bloed en na hen is dit getuigenis nooit meer stilgevallen en niemand zal dit getuigenis tot zwijgen kunnen bren-gen.
Is dit Thabor-gebeuren dan zo vreemd voor ons? Kennen wij in ons leven geen momenten waarin het goddelijke doorbreekt? Enkele dagen voor zijn dood zei M.L. King: ‘Ik weet niet wat er gebeuren zal, wij staan voor moeilijke dagen. Maar dat betekent niets meer voor mij, omdat ik boven op de berg ben geweest. Mijn ogen hebben de heerlijkheid aanschouwd van het komende rijk. Zoals alle mensen wil ik graag lang leven, maar dat is nu niet meer mijn zorg, ik wil alleen Gods wil vervullen’. Dit Thabor-gebeuren gaf hem de kracht de marteldood te aanvaarden. En Solzjenitsyn schrijft: ‘Hoe gemakkelijk is het voor mij, Heer, met U te leven, hoe gemakkelijk is het voor mij in U te geloven als Gij bij mij zijt’. Wij willen allemaal in Jezus geloven, maar dit geloof maakt ons vaak radeloos, omdat wij ook niet de verbinding zien tussen kruis en heerlijkheid. Alleen in het gebed, zoals bij Jezus, kan dan die zekerheid doorbreken, dat Gods heerlijkheid kan schuilgaan in onze zwakheid, dat Gods heerlijkheid kan stralen in de duisternis van deze wereld.
Ik hoop dat de viering van de eucharistie vandaag voor ons allen een Thabor-gebeuren wordt, dat ons de moed geeft, samen met Jezus door lijden en kruis tot de heerlijkheid te geraken.