Dit verhaal is geen verhaal uit lang vervlogen dagen, iets dat gebeurd is met Jezus en zijn apostelen. Neen, dit verhaal is, zoals heel het evangelie, een blijde boodschap voor ons nu.
Vreemd genoeg is het een verrijzenisverhaal midden in de vasten, een lichtteken in de duisternis van ons dagelijks leven, Het zegt ons: kijk naar Jezus, op Hem mag je vertrouwen.
Dat is mooi gezegd, maar leven de meeste onder ons niet in een sfeer van Godsverduistering? Voor ons, die willen geloven, is de kwellende vraag niet of God bestaat. Dat geloven wij, maar de kwellende vraag is: waarom is er zoveel lijden als God werkelijk zo goed is? We kunnen de openbaring van de heerlijkheid van Jezus zo moeilijk verbinden met de duisternis in deze wereld. De macht en heerlijkheid van Jezus is verborgen, en is dat niet de reden waarom zoveel mensen de weg naar Jezus en zijn Kerk niet meer vinden? Hoe passen heerlijkheid en onmacht samen? Ik weet het niet. Maar reeds in Jezus, leven gingen heerlijkheid en onmacht samen. In Jezus geloven wil zeggen dat wij de spanning tussen zijn goddelijke macht en zijn menselijke onmacht ernstig moeten nemen en dat we deze spanning ook in deze tijd moeten kunnen uithouden. Want de heerlijkheid van de Tabor-berg en de duisternis van de Golgotha-berg zijn twee keerzijden van dezelfde werkelijkheid en God alleen weet hoe onmacht en heerlijkheid samengaan.
Het verhaal van de gedaanteverandering van Jezus zegt ons dat er geen Pasen kan zijn zonder de Goede Vrijdag, geen heerlijkheid zonder lijden. Het is de Gekruisigde die als Verrezene zal verschijnen. Het is in de diepte van de dood dat het licht van de verrijzenis ontstond. Dit verhaal is voor ons geen goedkope troost. Het wil er ons aan herinneren dat de werkelijkheid groter is dan de gewone alledaagse dingen; dat er in deze wereld een macht werk-zaam is die sterker is dan alles wat ons leven bedreigen kan. De boodschap is: kijk naar Jezus, blijf bij Jezus. In ons leven zullen ook onmacht en heerlijkheid vaak samengaan. God kan ons op een bepaald ogenblik zoveel zekerheid geven, dat wij niet bang meer zijn om de donkere tunnel van het lijden in te gaan.
Hoe wij deze diepe waarheid kunnen verstaan, maakt ons misschien niemand beter duidelijk dan Maarten Luther King, vermoord op 39-jarige leeftijd. Een paar dagen voor zijn dood zei hij tijdens een massale manifestatie: “Ik weet niet wat er zal gebeuren. Moeilijke dagen liggen voor ons. Omdat ik op de top van de berg gestaan heb, maakt mij dat niets meer uit. Zoals alle mensen, zou ik graag lang leven. Het is iets moois oud te mogen worden. Maar dat is nu voor mij geen zorg meer. Ik wil alleen Gods wil vervullen. Hij heeft mij de berg laten beklimmen en ik heb het beloofde land mogen zien. Mijn ogen hebben de heerlijkheid van het komende Godsrijk mogen aanschouwen. Daarom ben ik zo gelukkig, ik maak me geen zorgen meer, ik ben voor geen mens meer bang.”
Dezelfde getuigenis legde ook Mgr. Romero af te Leuven, zes weken voor zijn gewelddadige dood: “Ik ben bang om terug te keren naar El Salvador. Ik weet dat men mij naar het leven staat. En toch… ik ga terug, mijn plaats is daar bij de mensen.”
In de wisselvalligheden van het leven mogen ook wij van tijd tot tijd iets ervaren van Gods liefdevol bezig zijn met mensen, met mij. Mocht dit ook voor ons voldoende zijn om moedig verder te gaan. God zal ons elke dag zoveel licht geven dat wij de volgende stap op onze weg kunnen zetten, een stap naar het uiteindelijk licht.