Over Pasen kan je veel zeggen. Soms denk je dat de vreugde van de christenen niet op kan. Soms denk je dat die vreugde maar even duren kan. Alleluja zingen, dat houdt onze mond niet vol. Vreugde beleven is, zoals alles in het leven, ook maar van korte duur. Morgen is het weerom maandag en overmorgen dinsdag. Dan staan we opnieuw in de file en keren de kinderen terug naar de klas. We zien weer andere films dan die van Jezus van Nazaret. Het leven wordt weer gewoon. En dat is maar goed ook.
Toch gaat het verhaal door. Het werkt door. In de stilte. Op de bodem van onze ziel. Het beroert ons nog op de plek waar ons geweten spreekt, op de plek waar wij met heel ons bestaan zinnen op het goede. Daar blijft het Pasen voorgoed. Daar wordt niet elke minuut luidop gezongen, maar iets zorgt daar voor de diepe ondertoon. Dat helpt ons om ons dagelijkse lied in de juiste toonaard te zingen. De toonaangever die daar functioneert, heeft een naam. Het is de Geest.
Het is daarom zeer zinvol dat Sint-Jan ons vandaag drie dingen tegelijk zegt. Hij spreekt drie woorden in één ademtocht: liefde, geboden, Geest. Deze drie houden elkaar in balans. Het is de zoveelste drievuldigheid van ons gelovige bestaan. Het is immers ongezond te willen liefhebben zonder te doen wat de liefde vraagt. Het is even ongezond het goede te willen doen als ons hart er niet bij is. En een mens houdt noch het één noch het andere vol als hij niet geleid wordt door een goede geest. Dat is wijsheid die we makkelijk onderkennen. Deze trilogie moet áf zijn. Anders klopt het niet. Ons lied klinkt pas goed als het in drie stemmen wordt gezongen. Dat is de overtuiging van de vierde evangelist. En hij heeft daarin gelijk.
Liefde is meer dan een gevoel. Het is meer dan affectie. Affectieve liefde wordt pas echt als ze effectief wordt. Als ze zich toont in de gestage trouw van elke dag. En dat is een avontuur dat we nooit perfect programmeren. Het leven van elke dag programmeert zichzelf, onverwachts en onvoorspelbaar. Liefde die effectief wil zijn, plooit zich naar de toevalligheden van elk uur. Zo wordt liefde gekneed door de kleine gehoorzaamheden die wij per kwartier moeten interpreteren. Zo heeft de liefde geboden nodig. Zonder deze permanente trouw sterft de liefde.
Maar het is ook andersom: zonder liefde sterft onze inzet. Inzet zonder liefde wordt plicht. Dan verwordt trouw tot harde prestatie. En dat maakt de mens uiteindelijk zo moe, dat hij het opgeeft, vroeg of laat. Tenzij de mens almaar het tegendeel bewijzen wil. Soms lukt dat ook. Het resultaat is evenwel voorspelbaar: de mens wordt dan een ijzeren monnik. Daarmee staan we echter ver verwijderd van Gods droom. Hij droomt van een mens die leeft met zijn hart op zijn handen.. . en met zijn hand op zijn hart. Voor dat laatste heeft een mens Gods spirit nodig. Zonder dat draait hij rond in het schema van de liefde die zich bewijzen wil.
De Geest maakt liefde tot genade. Liefde is geen opdracht en geen plicht. Liefde is geschenk. Met Pasen wil God ons verzekeren dat dit geschenk ons altijd geschonken wordt. Liefde is groter dan ons hart. Zo gaat Gods verhaal door.
In mensen die het graag beamen.