Dezer dagen hoorde ik dit verhaal over een klein meisje. Vanuit een raam op de bovenverdieping van het huis zag zij haar vader beneden in de tuin. Vader strekte speels zijn armen uit en pardoes sprong het kind naar beneden. Dat was geenszins de bedoeling. Ze sprong in blinde vertrouwen, dat vader niet mis zou grijpen. Vanzelfsprekend doet het ouders goed als ze vertrouwen van hun kinderen krijgen. In de jaren, dat ze bezig zijn met het opvoeden van hun kinderen, hopen ze dat vertrouwen te bewaren. Want er komen momenten genoeg, nog afgezien van de raamscène van zojuist, waarbij kinderen een vader of moeder hard nodig hebben om op terug te vallen. Een dergelijk vertrouwen zou je je wensen, niet alleen tussen ouders en kinderen, maar tussen alle mensen. Jammer genoeg moeten we onze kinderen Ieren, dat ze op moeten letten en wakker zijn, want er gebeuren ook onverwachte dingen, van de kant van mensen met minder goede bedoelingen. Dan kan het gebeuren, dat mensen volwassen worden en uit hun opvoeding alleen geleerd hebben dat ze niemand kunnen vertrouwen, ook zichzelf niet. Achterdochtige mensen zijn het geworden en hen staat een somber leven te wachten, waar vooral de angst regeert.
Het is misschien vijftien, twintig jaar geleden, dat ik een oude vrouw leerde kennen, die steeds met de sleutels van haar huis in de weer was. Zij moest die altijd binnen handbereik hebben. ’s Nachts legde zij ze onder haar kussen, want ze vertrouwde niemand: haar kinderen niet en de mensen die haar wilden helpen niet. Ze was bang, dat iedereen erop uit was haar te bestelen. Haar leven was vooral op zoek zijn naar haar sleutels. Toen ik haar levensverhaal mocht horen, kon ik haar gedrag begrijpen. Maar triest blijft het.
In het evangelie horen we dat Jezus wil ontbijten met zijn leerlingen. Zo maakt Hij het begin van een nieuwe dag. Want als er in het evangelie staat, dat het morgen is, dan betekent dat niet alleen een tijdsaanduiding - acht of negen uur -, maar het heeft ook de geladenheid van een nieuw begin. Een verrijzenisdag met nieuwe kansen, nieuwe mogelijkheden. Nog geen teleurstelling of bederf is aan de orde. De leerlingen daarentegen hadden alle reden om wantrouwig te zijn na alles wat er gebeurd was in de voorbije weken. Er was aanleiding genoeg om diep in de put te zitten en het leven te wantrouwen, ook zichzelf, ook het vak dat ze geleerd hadden, de visserij. De leerlingen zijn in de onvruchtbare nacht van hun leven.
Dan is er de nieuwe morgen, een beloftevolle dag. De ervaringen van ontrouw en mislukking waren gisteren, verleden tijd. Vandaag kun je geboren worden. Jezus wil hen daarin bemoedigen. Hij zegt: ‘Probeer het nog eens, dat wat je altijd zo goed gekund hebt, dat vangen van vissen, geef het niet op, probeer het eens aan de andere kant van de boot! Je zult zien: het zal je nu lukken.’
Zo wil Hij hun nieuw vertrouwen geven na alles wat er gebeurd is. Al was het maar vertrouwen in zichzelf, want als dit ontbreekt kun je ook een ander niet vertrouwen. Jezus helpt zijn leerlingen in eerste instantie dit vertrouwen te herstellen. Vertrouw maar, dat je de moeite waard bent. Als je dat ziet, zul je ook weer kunnen geloven in andere mensen. Zo doet Hij hen opstaan uit de onvruchtbare nacht en voltrekt verrijzenis. Dit wil Jezus mee geven aan ieder, die kennis met Hem maakt, en met Hem in zee wil gaan. Vertrouw jezelf, vertrouw de aan jou gegeven talenten en waartoe je geroepen bent. Het zal je wel lukken.