Dit evangelie levert voor sommigen zeker moeilijkheden op. Is het een legende, een gelijkenis of een historisch feit? Ik ben daarom gaan grasduinen in wat de kerkvaders over dit evangelie zeggen. Blijkbaar hebben die zich niet de vragen gesteld die wij ons nu stellen: over het aantal van de wijzen of over de aard van de ster. Zij hebben in dit verhaal een diepe zin gevonden voor wat er eigenlijk in deze wereld nu gebeurt.
Voor hen waren de drie wijzen de vertegenwoordigers van de drie werelddelen: Europa, Azië en Afrika. Amerika en Australië waren toen nog niet ontdekt.
Zo zagen zij in de drie wijzen het woord van de Schrift vervuld: alle volken der aarde zullen het heil aanschouwen. In de drie wijzen zagen zij alle volken der aarde op zoek naar hun Verlosser. In de joodse schriftgeleerden zagen zij al diegenen die het geloof wel kennen als een leer, maar hun handen niet uitsteken om die kennis om te zetten in een waarachtig beleefd geloof. In hen zagen zij een voorbeeld van onverschilligheid en verstarring.
In Herodes zagen de kerkvaders alle mensen die op een meedogenloze wijze macht uitoefenen, die onbarmhartig alle tegenstrevers uitschakelen en die er zelfs niet voor terugschrikken om hulpeloze kinderen te vermoorden.
Deze drie groepen van mensen, die hier in dit evangelie samenkomen, zijn in alle perioden van de geschiedenis terug te vinden tot op de dag van vandaag, ook nu nog zijn er altijd de zoekenden, de onverschilligen, de machtigen.
Talloos zijn op dit ogenblik de mensen die naar Christus zoeken. In Afrika groeit het aantal gedoopten veel sneller dan de totale bevolkingsaangroei, in Zuid-Amerika treden christenen steeds meer bewust in het voetspoor van Jezus en zelfs in Rusland zoekt de jeugd, ondanks verbod en discriminatie, naar Jezus.
Maar ook de onverschilligen, vooral in onze gewesten, zijn talrijk: mensen die alles weten over de leer van Jezus, mensen die zelfs godsdienstonderricht geven, maar die er niet aan denken om daaruit de nodige gevolgtrekkingen te maken voor hun persoonlijk leven.
Het zijn de christenen die moe en moedeloos geworden zijn, die zich zo goed in deze maatschappij hebben ingenesteld, dat ze Christus niet meer zoeken, niet meer nodig hebben. Van Christus menen zij geen heil meer te kunnen verwachten. Zij praten nog wel over het geloof, zij kennen de boeken, maar leven niet meer naar het geloof.
Tenslotte is er ook nog de strijd om de macht: mensen die niemand naast zich of boven zich dulden. Dictators bestaan niet alleen in de Oostbloklanden of in Latijns-Amerika, maar ook in de Westerse landen, bij voorbeeld de multinationals, die de prijs van sommige producten en het beleid van heel veel regeringen bepalen.
Jezus staat nog altijd in het midden van de mensengeschiedenis; in verhouding tot Hem wordt heil of onheil voor de mensen bepaald. Niemand kan neutraal blijven; ofwel zal men het Kind afwijzen of haten, ofwel zal men zijn knie ter aanbidding buigen.
Ik hoop dat wij allen behoren tot de groep van de wijzen uit het Oosten, die de stem van hun geweten zijn gevolgd, en Christus gevonden hebben als hun Koning. Als wij zo ook Christus met een oprecht hart willen zoeken, dan zal het licht van Christus ook over ons stralen. De koninklijke waardigheid van de mens bestaat immers juist daarin dat hij de waarheid kan zoeken en in vrijheid zijn knie kan buigen voor God, zelfs als Hij mens geworden is in de gestalte van een hulpeloos kind.