Sinds eeuwen kennen wij het magnificat als het lied van Maria. Dat is terecht. Toch is dit niet enkel een hymne van die individuele vrouw die Maria heet. Het is een programmalied. De hele intentieverklaring van het Rijk Gods staat hier door Lucas uitgetekend. Wie het Magnificat beleeft, beleeft het hele evangelie. Miljoenen mensen hebben maar dat gedaan. Het waren heiligen. In die zin liegt onze titel niet: Jezus is de man, de eerste, van het magnificat. Daarvoor tekent Hij met zijn doopsel.
Het doopsel in de Jordaan is immers veel meer dan een braaf ritueel. Het is een keuze voor iets en een keuze tegen iets. In het water van de Jordaan is het erop of eronder voor de kansen van de beloofde gerechtigheid. Jezus heeft hier sterk gespeeld. Of Hij in dit spel gewonnen heeft of verloren, is niet de eerste vraag. Hij heeft niet gekozen voor een of andere feilloze succesformule. Hij heeft gekozen voor Gods oude droom: vrede, gerechtigheid, liefde en vrijheid. Die keuze werd duchtig gecontesteerd in politieke en religieuze kringen. Mensen, heel concrete mensen, ageerden en fulmineerden om Gods droom tegen te houden. Zo hielden ze voor mensen de hemel gesloten. En een stem uit de hemel werd maar liefst niet gehoord. God mocht maar liefst niet zijn magnificat componeren. Gezaghebbende mensen zouden deze melodie wel verstoren. Liefst geen mens die zich aan deze storende boodschap zou onderwerpen. Daar zouden de stoorzenders wel voor zorgen.
Maar daaraan doet Jezus niet mee. Hij revolteert. Hij protesteert. Zo, en niet anders, zal waarheid geschieden. Daarvoor gaat Jezus letterlijk onder in het water… om er uit op te staan. Het is zijn bewuste, weloverwogen nederigheid. Geen slaafse onderwerping, maar neerbuigen om een grote zaak te dienen. Afdalen om ruimte te scheppen voor de vele misdeelden die nog nooit op een troon hebben gezeten. Terwijl de velen die in hoogheid zijn verheven nog nooit hebben getwijfeld aan de vanzelfsprekendheid van hun macht. Met zijn doopsel speelt Jezus gevaarlijk spel. Gaandeweg zal Hij ondervinden hoe riskant Hij hier heeft gekozen.
Wellicht daarom wordt Jezus volgens Lucas biddend gedoopt. Kiezen voor een riskante religieuze en politieke opstelling doet een mens niet zomaar, niet zomaar uit zichzelf. Voor zoiets moet de hemel zich openen. Voor zoiets moet je geloven in een stem die luid spreken zal. Een mens die tegenwinds wil leven, een mens die stroomopwaarts wil leven, kan een steuntje uit de hemel best gebruiken. Sterker nog: als die stem zou zwijgen, verstomt alle hoop. Ook voor Jezus. Hij wordt hier zeer groot, omdat Hij zich heel klein heeft gemaakt. Dat is zijn doopsel. Hij gaat nu voor in de lange stoet van vele, vele magnificatmensen: het kan anders op onze oude aarde. Mensen roepen niet voor niets. De hemel spreekt hier niet voor niets. Daarom staat Jezus in de rivier, de Jordaan. AI wie Herodes heet of farao, heeft hier een verwijt gehoord van iemand die deemoedig zweeg. Jezus sprak hier geen enkel woord. Hij liet de hemel spreken. Het is voortaan het beste wat de gelovige mens kan doen. Lucas is hier sterk bezig. De Jordaan is Jericho en Jericho ligt op een boogscheut van Jeruzalem.
Daar zullen grote dingen aan Jezus gebeuren.