In de plannen van God is het gezin een centrum waar mensen openstaan voor elkaar: ouders ontdekken frisse waarden in hun kinderen, kinderen voelen zich opgetild en bevestigd door de werkkracht en de levenservaring van hun ouders.
Ouders en kinderen zijn voor elkaar geen vreemde organen, die kunstmatig worden ingeplant, met gevaar van afstotingsverschijnselen. Zij passen bij elkaar. Zij zijn van hetzelfde bloed. Voor een groot deel hebben zij dezelfde opvattingen.
Er heerst onder hen een diepe, ondergrondse solidariteit. Zij bestaat spontaan bij ouders en kleine kinderen. Ze groeit door de strubbelingen van de puberteit heen. Je ziet haar gerijpt onder jongvolwassenen en ouders in hun volle levenskracht. Ze wordt een tedere verknochtheid, als vader en moeder een hoge leeftijd bereiken.
Het gezin heeft in onze tijd wel sterke concurrentie. Schijnbaar kunnen belevenissen op school, bij de arbeid of in ’t ontspanningsleven de invloed van het gezin wel overwoekeren. Maar schijn bedriegt. De invloed van het gezin blijft beslissend. Als de grond goed is, is verwildering slechts een tijdelijk kwaad. Uiteindelijk wordt een leven bepaald door wat men in de eerste jaren van het gezinsleven mocht ontvangen of moest ontberen.
Geen vreugde bij de kinderen zonder toegewijde ouders. Geen vreugde bij ouders zonder inzet van kinderen. Kijk in elkaar naar de schone kanten. Toon belangstelling voor elkaars gedachten: de nieuwe en de oude. Verzoen je met elkaars gebreken en fouten. Bid met elkaar om het licht van de Geest. In ieder glimmert een straal van Gods eigen licht.