Hebt u dit ook dat je op reis steeds de mooiste kerken wil bezoeken?
Of
als je in onze kathedraal rond loopt zie en ervaar je de stevigheid, de
schoonheid, de uitstraling. Zelf deze “stormachtige” tijden overleeft
onze kathedraal zonder een enkele zucht.
Met een zelfde gevoel zit Jezus in de nabijheid van de tempel met zijn vrienden.
‘Kijk eens wat een prachtige tempel’, zeggen de leerlingen tegen Jezus. ‘Wat een kostbaarheden en wat een kunst!’
De tempel was het trotse bouwwerk dat de hele joodse identiteit uitdrukte in een tijd van onderdrukking.
Maar Jezus ziet méér. Hoelang zal dit prachtige gebouw blijven bestaan? Ze zullen hem afbreken. Kent alles dan een einde?
Lucas
herinnerde het zich maar al te goed. Amper 50 jaar later, als hij zijn
verhaal doet, ligt de tempel in puin, met de grond gelijk gemaakt door
de Romeinen. Alleen het zuidelijk fundament dat was opgetrokken om het
plein bergafwaarts groter te maken, stond er nog. Daar klagen joden nog
dagelijks om de teloorgang.
Alles is vergankelijk. Je merkt het
aan je eigen lichaam. Je hoeft maar één keer ernstig ziek te zijn
geweest om dat te weten. Het leven is eindig. Is dat eigenlijk iets om
bang van te worden?
Ja, natuurlijk zijn we er allemaal bang voor: de ene al meer dan de andere. Daarom praten we er ook niet zo gemakkelijk over.
In
de eerste lezing praat de profeet Maleachi er wel over. Bekijk je eigen
leven. Wat maak je ervan? Wat is je leven waard? Wat betekent jouw
leven voor anderen?
Waarom vallen in deze herfsttijd
de bruingekleurde bladeren van de bomen?
Niet alleen omdat zij uitgeleefd zijn…
Maar ook omdat de nieuwe botten
reeds aan het duwen zijn om plaats te krijgen.
Wij, christenen, wij zien niet alleen de vallende bladeren.
Vol vreugde zien wij ook de nieuwe scheuten
die onder de schors aanwezig zijn…
Ook al kan je ze van buiten nog niet zien.
Wij, christenen, hebben vertrouwen in de toekomst,
welke die ook zal zijn.
Hoe reageren wij als in ons leven
de bladeren van de bomen vallen?
Hoe reageren wij als wij zelf midden in een crisis zitten?
Jezus zegt tot ons:
“Heb vertrouwen en blijf standvastig.”
Zo
is er, in onze wereld, toch geen plaats voor doemdenkers. Vroeger
hadden wij bijna elke zondag de getuigen van Jehowa aan de deur die
kwamen oproepen om mee aan te sluiten. Slechts 144.000 zouden gered
worden.
Tientallen keren heeft men aangekondigd dat de wereld weeral eens zou vergaan. Ik denk nu dat het niet voor morgen is.
Een mens houdt van zekerheden, van burchten waar men kan schuilen en
waar men beschermd is tegen die soms vreselijke buitenwereld.
Zo
zijn er in onze vaderlandse geschiedenis heel veel mensen geweest die
gedacht hebben dat de Kerk onverwoestbaar was in Vlaanderen.
Ze hebben, vaak met heel veel pijn, moeten zien hoe dit niet waar leek te zijn.
Je
leest dan: de grote verhalen slaan niet meer aan … Want niet alleen
de Kerk ook het socialisme en het communisme weten dat ze niet
onmisbaar zijn …
Is het waar dat de grote verhalen verwoest zijn?
Volgens
mij niet, het is volgens mij zelfs niet waar dat ze niet meer aanslaan.
Ondanks vervolgingen, beeldenstorm, scheuringen, … wordt het
evangelie vandaag nog altijd verkondigd.
En ja, laat ons het maar toegeven, het aantal aanwezigen daalt in de vieringen.
En dan valt dit hier nog mee.
In
sommige monumentale kerken in de stad zitten nog een paar tientallen
mensen in de mis. En de gemiddelde leeftijd van de aanwezigen ligt
tamelijk hoog. En toch stort de tempel niet in…
Vorige week zaten we, op een avond, in deze kerk met 65 mensen te
kijken wat er met dit gebouw nog kan gebeuren. Indrukwekkend welke
mogelijkheden er zo allemaal zouden kunnen.
Het is de bedoeling om
de drempel zo laag mogelijk te leggen zodat iedereen, jong en oud,
blanke of kleurling, rijk of arm, katholiek of protestant… gemakkelijk
naar binnen kan komen.
Het is de bedoeling om de geweldig grote ruimte meer polyvalent te
gebruiken voor allerhande gelegenheden. Liefst gelegenheden die de
spiritualiteit kunnen aanwakkeren.
Meestal kan zo iets door kunst
te presenteren. Kunst onder de vorm van muziek of kunst onder de vorm
van beelden of schilderijen.
Er leeft een hoop om zo deze ruimte meer eigentijds te maken. Ook meer praktisch te gebruiken. Zo hopen we mensen, die vroeger wel kwamen, terug uit te nodigen. Zo alleen kan er terug een kern gevormd worden die groeit in plaats van krimpt.
En als die kern er dan is zal het gemakkelijker zijn om met meer
mensen samen te vieren of ons in te zetten voor allerlei goede zaken of
een verenigingsleven uit te bouwen. Zonder kern kan dit niet.
Vrienden,
als we niets doen wordt dit gebouw snel onbruikbaar en zal het veel
leeg staan. Laten we de discussie hier rond maar goed zijn gang gaan.
Reageer maar op onze website of schrijf naar het secretariaat. We
hebben uw mening ook nodig.
Laat ons deze tempel terug opbouwen. Het zal langer als 3 dagen duren maar opbouwen is dan ook veel moeilijker dan afbreken.