33e zondag door het jaar C - 2004

De lezingen vandaag gaan over
standvastigheid en volharding.
Ze schetsen ons een apocalyptisch, chaotisch beeld
van het einde van de wereld.
Het woordje “Apocalyps” betekent technisch “ontsluieren”.

Deze lezingen onthullen ons de bedoeling van het leven,
de bedoeling van de schepping.
Het komt er op aan dat wij kiezen in ons leven:
met Jezus leven, leven vanuit Gods liefde, of niet.

Als wij volharden in de juiste keuze,
dan zullen wij het eeuwig leven verkrijgen.
Wij kunnen het eeuwig leven ook verliezen.
Onder de oppervlakte van uiterlijk gedrag en ordelijkheid
kan een leven verstikken.

Datgene wat ons leven juist menselijk maakt,
datgene wat ons laat leven over de dood heen,
dat kunnen wij verliezen.
En dan verliest ons leven zijn betekenis.

Niet iedereen maakt van zijn leven iets
dat de naam ”leven” ten volle waard is.
Ik heb het hier niet over misdadigers,
over hen die vervallen in een onmenselijke levensstijl.

Een menselijk leven kan ook
op een héél andere manier een misbaksel worden.
Een leven dat langzaam aan verstikt in oppervlakkigheden,
in verveling en onbenullige bezigheden,
in neurotisch zelfbeklag.

Een leven dat helemaal rond zichzelf draait
en dat voorbijgaat aan de diepe menselijke gevoelens:
respect, vriendschap, genegenheid,
solidariteit, gemeenschap en liefde.

Datgene wat ons leven menselijk maakt
moeten wij koesteren.
Wij moeten onze relaties met mensen koesteren,
onze relatie met God koesteren;
onze relatie met Jezus koesteren.
Wij moeten de liefde in ons leven koesteren
en die gestalte geven.
Elk op ons eigen wijze.

De laatste weken heb ik als pastoor te maken gehad
met zwaar zieke mensen.
Mensen die wisten
dat hun laatste dagen waren aangebroken.
Je vraagt je af hoe het leven mogelijk is
als je met zekerheid weet,
en het ook voelt,
dat je weldra zult sterven?

Wat ik heb mogen ervaren,
wat ik heb mogen meemaken
was dat zij hun leven anders gaan zien.
Hun leven kreeg veel meer betekenis.
Er gebeurde bij hen een innerlijke ommekeer.

Zij vochten niet tegen de dood, tegen de kanker…
Zij vochten voor de kwaliteit van hun leven.
Zij klampten zich vast
aan wat hen uit de diepte van henzelf menselijk maakte:
de kwaliteit van hun relaties…
Zij hadden de kracht van de standvastigheid ontdekt.

Het einde van de wereld,
een verwoestende ziekte die ons kan treffen,
het zijn onzekerheden waarmee wij moeten leven.
Wij, christenen, gaan met deze onzekerheden
op een héél eigen wijze om.

Waarom vallen in deze herfsttijd
de bruingekleurde bladeren van de bomen?
Niet alleen omdat zij uitgeleefd zijn…
Maar ook omdat de nieuwe botten
reeds aan het duwen zijn om plaats te krijgen.

Wij, christenen, wij zien niet alleen de vallende bladeren.
Vol vreugde zien wij ook de nieuwe scheuten
die onder de schors aanwezig zijn…
Ook al kan je ze van buiten nog niet zien.
Wij, christenen, hebben vertrouwen in de toekomst,
welke die ook zal zijn.

Hoe reageren wij als in ons leven
de bladeren van de bomen vallen?
Hoe reageren wij als wij zelf midden in een crisis zitten?
Jezus zegt tot ons:
“Heb vertrouwen en blijf standvastig.”

Hij nodigt ons uit ons gewone leven verder te zetten.
En dat betekent voor een christen:
blijven liefhebben.
En niet alleen maar liefhebben, maar ook doen.
De liefde concreet maken
in daadwerkelijke gebaren van liefde.

Dát is de échte kwaliteit van leven.
Het evangelie roept ons op mee te werken
aan de groei van de nieuwe schepping,
aan de groei van de nieuwe menselijkheid.
In ogenblikken van crisis komt het erop aan
dat wij, christenen, die een hoopvolle visie hebben,
de handen uit de mouwen steken…

Om met de krachten die wij hebben,
te doen wat wij kunnen,
te helpen waar wij kunnen,
te doen wat wij moeten doen.

Wij geloven dat onze wereld niet vernietigd wordt,
maar dat hij voortdurend herschapen wordt
tot het Koninkrijk Gods.

Misschien verliezen velen de moed
omdat wij zo weinig resultaat zien
van het groeiende Rijk Gods.
Oorlogen, haat, ziekten, rampen en tegenslagen
doen ons soms twijfelen aan de vooruitgang van de liefde.

Ondanks vele twijfels blijven wij, christenen,
ons inzetten voor het komende Rijk van Gods Liefde.
Wie naar de woorden van Jezus luistert en ernaar leeft,
is als de man die zijn huis op de vaste rots bouwt.
In het gevecht tegen het onheil staat God aan onze kant.

Hij inspireert ons tot een engagement
dat sterker is dan alle vernietigende krachten.
Hij vraagt dat wij samen met Hem
standvastig blijven kiezen voor de liefde,
voor de lijn en de bedoeling die Hij in onze wereld legt.

Niet de catastrofes, de ziekte en de dreigende ondergang
hebben het laatste woord.
Het laatste woord heeft God,
die ons leven blijft schenken, het ware leven…
Ook al schieten wij tekort,
ook al zijn wij het niet altijd waard.
Een begin van liefde in ons hart is voor Hem genoeg.