Begroet ik u zo als de apostel Paulus, de goede dienaar van de Heer. Genade zij u en vrede van God, onze Vader, en van de Heer Jezus Christus. Genade en vrede, twee simpele woorden die wij de hedendaagse mens in het Westen vanzelf sprekend vinden. Voor velen van ons heeft het woord welvaart “genade” al lang vervangen. Genade en vrede die Lazarus hard nodig had om te overleven. Genade van God met name en genade van de medemens.
Nergens in de wereld is dit onderwerp actueler dan in het oude Mesopotamië, het huidige Irak. Mijn vaderland, mijn bloedend vaderland, waarin wreedheden, ontvoeringen, verkrachtingen, moorden en zelfmoordaanslagen aan de orde van de dag zijn. De Eufraat en de Tigris. De twee rivieren van het paradijs in het oude testament zijn rood verkleurd met het bloed van mijn landgenoten. De palmgaarden zijn verdwenen. In een land dat tot sinds kort 350 soorten dadels had. Het land waarin meer palmbomen dan mensen waren. Het machtige Babel ( Babylon), het mooie Bagdad en haar nachtleven langs de Tigris. De openlucht cafés en hun bezoekers zijn allemaal een voor een verdwenen. Wat ook langzaam uit Mesopotamie verdwijnt is het Christendom. Ja lieve mensen, jullie hebben mij goed gehoord. Er zijn christenen in het midden oosten en in Irak. Onvoorstelbaar ! Irak en Christenen in een zin? (Doop van Thomas)
We zijn geen Arabieren. We zijn Chaldeeërs van Ur der Chaldeeën zolas Abraham. Mijn voorouders, ik en mijn zoon zijn sinds 57 A.D christenen. Onze apostel is de Heilige Thomas, Mar Tuma. Wat “de tweeling” betekent in het Aramees. De dienaar die de zware en extreem gevaarlijke taak op zich had genomen om door de woestijn naar Ninava (in noord Irak) en Babylon te gaan. Hij heeft samen met Mar (heilige in het Aramees) Adi de kerk in Mesopotamie gesticht. En sinds 76 A.D een zeer actieve kerk in haar verspreiding van het Woord in Perzie, India en zelfs China. Ondanks de tegenwerkingen van de politieke macht toendertijd van o.a (Perzie), bleef de kerk sterk in haar geloof. Het geloof bleef groeien tot 636 A.D, tot de Islamitische invasie van Mesopotamie. Gek genoeg was dat zonder de hulp van christenen niet mogelijk geweest. Maar hoe kan dat nou? hoor ik u vragen!
De eerste Khalief Abu Bakr al Sudiek benaderende onze Patriarch met een vredesverdrag. Samen zullen wij het land bevrijden en wij zullen in vrede samen leven. Wij garanderen de vrijheid van godsdienst, jullie kerken en kloosters blijven intact. In ruil daarvoor gingen de Christenen het land besturen en o.a het belastingsysteem, de wetten, kennis en boeken van het Perzisch, Latijn en Aramees naar het Arabisch vertalen. Toen dat klaar was en de tweede Khalief Omer Ibn Al Khatab de macht overnam, was het vredesverdrag niet meer actueel. De bekende drie islamitische opties waren
1- bekeer je tot islam
2- Godsdienstbelasting betalen
3- De dood
In het boek Al-Diaraat ( de Kloosters) lezen wij hoe het aantal kloosters langs de Tigris van 1600 tot 100-200 afnam. Tevens lezen we over het uitroeien van de Christenen in Al Kufa (midden Irak). Ondanks dat bleef het geloof sterk. In 1558 heeft onze patriarch Juhana Sulaka een brief aan Rome gestuurd. In de brief stond zijn geloofsbelijdenis en zijn erkenning voor de Katholieke kerk. Sindsdien zij wij officieel katholiek geworden. De huidige situatie in Irak is vele malen erger dan wat u op de TV ziet. De christenen zijn het slachtoffer van het gevecht tussen de Sjiieten en de Sunieten. Niemand beschermt de christenen want die zijn simpelweg geen gelovigen. De exodus uit Irak maakt het percentage christenen steeds minder van 10% in jaren 90 tot 3-4% op dit moment. Ondanks alles hebben de christenen in Irak en het Midden Oosten een ijzersterk geloof in Jezus. Hun lijdensweg maakt hen dichterbij Jezus, zoals Lazarus van de lezing van vandaag. Ze zijn zoals de goede dienaar van Jesaja. God zegt: “Hier is mijn dienaar, hem zal ik steunen, hij is mijn uitverkorene, in hem vind ik vreugde, ik heb hem met mijn geest vervuld.” Ik verzoek u om voor de christenen van Irak en het midden oosten te bidden.