ONS ALLES ONTZEGGEN WAT DE LIEFDE IN DE WEG STAAT
Vandaag klinken Jezus’ woorden niet zo mild en zacht,
maar eerder veeleisend.
Het is goed te weten dat niet iedereen zich zomaar,
zonder veel moeite, leerling van Jezus kan noemen.
Als het evangelie ons vandaag vraagt onze krachten af te wegen
om te zien of wij het aankunnen,
zoals die torenbouwer of die koning die ten strijde trekt,
dan is het helemaal niet om ons te ontmoedigen,
maar om de ernst van ons christelijk engagement te benadrukken.
Voor al wie echt leerling van Jezus wil worden,
klinkt de uitnodiging om te groeien in de onbaatzuchtige liefde,
zodat alles waaraan wij teveel gehecht zijn, ervoor zal moeten wijken.
Jezus vraagt zeker niet dat wij al onze relaties verbreken
en van al onze bezittingen afstand doen.
Onze familie- en vriendenrelaties en onze elementaire bezittingen
zijn meestal geen hinder om de onbaatzuchtige liefde
van het evangelie te beleven.
Integendeel, zij zijn dikwijls juist het domein en het middel
om onze dienstbaarheid uit te drukken.
Liefde tot God en dienst aan de mensen
staan niet in conflict met elkaar,
maar liggen vooral in elkaars verlengde.
Meestal moet er geen keuze gemaakt worden tussen beiden,
maar voor beiden.
Maar Jezus vraagt ons met aandrang
dat wij ons zouden durven losmaken
van die relaties en van die bindingen die ons dreigen te beperken,
klein te houden of eng-egoïstisch te maken.
Overtuigde leerlingen van Jezus zijn mensen
die zozeer gegrepen zijn
door het ideaal van Zijn onbaatzuchtige liefde,
dat zij zich vele dingen en hechte relaties willen ontzeggen
als deze hun dienstbaarheid in de weg staan.
Die keuze is dus niet negatief.
De bedoeling is niet
“ruzie te maken met mensen die ons genegen zijn”
of “de pijn te voelen van de onthechting”.
Die keuze gebeurt om Jezus’ liefde-dienst consequent
door te trekken in het concrete leven.
Het vraagt inderdaad een voortdurende strijd
om bepaalde mensen juist los te laten,
wanneer wij hun genegenheid voor onszelf beginnen op te eisen,
om onszelf dingen te ontzeggen,
wanneer wij er dreigen in verslaving aan vastgekluisterd te geraken,
om ons te onthechten,
wanneer wij niet meer vrij zijn voor echte liefde.
Wat betekent die gezonde onthechting
die eigen is aan de kern van ons christen-zijn?
Het gaat niet over “onszelf pijn doen”,
want dat masochisme heeft geen enkele waarde in het christendom.
Maar het is wel zeer zinvol
dat iemand zodanig gegrepen kan worden door een ideaal,
zodanig verliefd kan worden op een andere mens,
zodanig in vervoering kan geraken voor Zijn God,
dat hij zich vele dingen gaat ontzeggen
om die vriendschap te bewaren.
Christelijke onthechting staat dus nooit op de eerste plaats
als een doel op zich, maar komt altijd op de tweede plaats
als het gevolg van een diepe bezieling
die eerst werd ervaren in het hart.
Het is omdat wij begeesterd zijn door de vriendschap van de Heer
en daar dus veel voor over hebben
dat wij bereid zijn ons daarvoor veel te ontzeggen.
Onthechting waarvan? Niet zozeer van uiterlijke dingen.
Wel veel fundamenteler: onthechting van ons ingebakken egoïsme.
Het is omdat wij, ondanks onze zelfzucht,
toch Gods liefde concreet hebben ervaren
dat wij dankbaar en graag bereid zijn
alles los te laten wat die liefde in de weg staat.
Jezus zegt ook nog: “Neem uw kruis op en volg Mij!”
Dat betekent niet dat christenen mensen zijn
die het lijden moeten zoeken. Helemaal niet!
Het leven zelf brengt reeds genoeg kruis en lijden mee.
Het leven zelf slaat ons vele dingen uit handen
die wij hoopten nog lang voor ons te kunnen bewaren.
Elk huisje heeft zijn kruisje.
Wij moeten echt geen supplementair lijden gaan zoeken.
Dat vraagt de Heer niet.
Wat Jezus vraagt is dat wij ons kruis\
- ons leven zoals het nu eenmaal gegeven is
met zijn beperktheden en mogelijkheden -
niet met tegenzin achter ons aan zouden slepen,
maar dat wij er met moed onze schouder onder zouden zetten,
dat wij het zouden dragen met grote dankbaarheid.
En Hij vraagt daarbij
dat wij dat kruis zouden dragen achter Hem aan,
dwz. op Zijn manier, met een hart dat, ondanks pijn en onmacht,
toch liefdevol blijft open staan voor de noden van de anderen.
Wie echt leerling van Jezus wil zijn,
zal onvermijdelijk die weg ontmoeten van dienstbaarheid en kruis.
Dit is geen gemakkelijke weg.
Maar wie zich uitgenodigd voelt,
betreedt een weg van bevrijding uit zijn zelfzucht
en van groeiende liefde voor de anderen.
Wie in de voetstappen van de Heer wil treden,
zal zich dan ook graag alles willen ontzeggen
wat Zijn liefde in de weg staat.