Volgens sommige gelovigen zijn sommige predikanten en theologen vandaag extra large. Ze zetten voor iedereen alle poorten en deuren open. Het christendom is een brede boulevard geworden: iedereen rijdt waar hij wil. Er zijn geen grenzen meer. Alles kan en alles mag. Natuurlijk is dat onzin. Het is onzin te menen dat die losgeslagen predikanten en theologen zo extra large zijn. Zij hebben ook nog een geweten. Wellicht méér dan die sommige ‘gelovigen’ willen geloven. Iedereen weet dat je een dijkbreuk veroorzaakt als je alle sluizen openzet.
Lucas spreekt zich vandaag vierkant uit tegen deze goedkope vrije stijl. Voor hem is de weg van Jezus smal. Voor hem is de deur die toegang verleent, niet breed. Jezus is niet de promotor van-alles-tegelijk. Jezus weet heel goed wat Hij wil. Hij wil met zijn volk aankomen in Jeruzalem. En één ding is zeker: niet alle wegen leiden naar… Jeruzalem. Er is slechts één open weg. Wie de binnenbaantjes neemt, komt zeker niet aan of hij wordt gediskwalificeerd. Een mens kan zich honderdmaal vergissen. Voor een veilige aankomst is er slechts één weg: volg de gids. Dat laatste woord zou Lucas met hoofdletters schrijven: volg de Gids. Volg Jezus. Hij gaat met mensen op naar Jeruzalem. Op de landkaart van het geluk zijn honderd wegen mogelijk, maar één slechts is de goede weg. Het is alsof Lucas zeggen wil: luister naar Gods radioroute, vermijd de vele secundaire wegen, blijf op de hoofdweg. Laat je niet misleiden. Dat leidt fataal tot overbezet verkeer, tot onmogelijke en enerverende files.
Voor zoiets wil Jezus ons behoeden. Het recept van het geluk en van het geloof is nier wild en facultatief. Het verkeer dat ons in Gods Jeruzalem brengt, is niet evident. Het is een smalle weg. Mensen die enkel zinnen op wat goed is en waar, zullen zich niet de luxe permitteren van gekke fantasietjes. Gods weg is smal, maar hij is opengesteld voor alle verkeer. Laatje niet afleiden. En dat is misschien ons grootste probleem: wij rijden op alle wegen tegelijk. Wij zijn op 26 zenders afgestemd, wij zijn als professionele zappers met alles tegelijk bezig. Wij zijn multimensen. Het evangelie van deze dag moet wel heel, heel vreemd voor ons zijn: er is maar één weg. De mens gaat op naar Jeruzalem of hij gaat op… naar niets.
Het evangelie is vandaag heel moraliserend en Lucas is een echte predikant. Hij zegt en herhaalt het in acht verzen: de mens zou er goed aan doen eindelijk te beseffen dat het wilde westen geen garantie is op vreugde. Vreugde is van een andere orde. Vreugde is letterlijk één-voudig. Geluk heeft zo zijn eigen regels. Wie naast de regels zijn weg zoekt, zal op een dwaalspoor terechtkomen. Het zal een weg zijn waarop alles mogelijk is… behalve de vreugde.
Ik kan het ook niet helpen dat Lucas hier zo sterk ‘preekt’. Hij is een evangelist. Hij weet wel beter. Hij is om mensen begaan. Hij gelooft in wat mensen echt goed doet. Hij is een profeet voor wat vreugde is. Hij is een betrouwbare wegwijzer naar Jeruzalem. Hij kan blijkbaar moeilijk verdragen dat mensen zich vergissen. Zijn smalle weg heeft tenminste één voordeel: wij komen zeker aan.
Ik zoek al zolang de enige goede weg.