De verscheidenheid van onze gaven: voor dit thema kan je bij niemand beter terecht dan Paulus. Elders spreekt hij over een lichaam: elk orgaan voelt en vult het andere aan. Zo vormen we samen één lichaam. Maar dat staat dus, zoals gezegd, op een andere plaats.
Vandaag spreekt hij over de Geest en de verscheidenheid van de gaven. Met als dubbel sleutelwoord: als het maar van de Geest komt en het welzijn dient van allen.
Ik stel me voor, dat Paulus dit niet geschreven heeft op een kamer, voor een wit blad. En dat hij dan, na lang nadenken, hoge theologie heeft gepleegd. Deze brief heeft hij geschreven op straat, met zijn neus op enkele feiten, met in zijn oren de ruzies en harde discussies van zijn dierbare gelovigen. Ze hadden het Pinksterwonder blijkbaar nog niet verstaan. Ze riepen ieder voor zich: ik heb de Geest, zoals ik het doe en zo alleen, is het juist. Ik dien de armen, zodus. Ik doop in de naam van Jezus, zodus. En zo riep iedereen voor zijn eigen bedrijf. Babel was er terug. Korinte dreigde opnieuw de oude Babbelstad te worden, met hoog en laag, met een high church en een low church!
Daartegen reageert Paulus. Hij had Pinksteren begrepen: verschillende talen spreken en toch elkaar verstaan. Hij wist wel, dat dit een moeilijke kunst is maar dat het niet anders kan en… dat het onder christenen niet anders mag. Want zonder deze symfonie van vele instrumenten is er geen muziek. Zonder verschillende stemmen is er geen koor. Paulus houdt niet van solisten, die allemaal menen een koor op zich te zijn.
Natuurlijk is dit een pleidooi voor aanvaarding van degenen die de kleinste bijdrage leveren, van degenen die geen conservatorium of geen hoger instituut voor theologie hebben gevolgd. Het is een pleidooi voor die ‘maar’ materiële diensten bewijzen, die ‘maar’ de stoelen klaarzetten: het keukenpersoneel in elke parochie, in elke gemeenschap.
Als iedereen nu eens zou aanvaarden, dat de grote spreker iets belangrijks doet, dat de kleine zwijger iets even belangrijks doet… Dan zou het Rijk Gods onder ons verschenen zijn. Dan zou de Geest herkenbaar worden, want Hij waait in alle richtingen, naar boven en naar beneden, naar links en naar rechts. Als Hij maar in één richting mag blazen, dan zitten we fout. Gods Geest ken geen éénrichtingsverkeer. Hij is bezorgd om het welzijn van allen. En daarvoor is iedere mens goed genoeg.
We weten het wel: als in het bos alleen de mooiste vogels zingen, is het lied niet mooi.
In Korinte waren er veel mooie vogels!