Ze hebben geen wijn meer

Johannes noemt dit wonder een teken. Een teken verwijst steeds naar iets anders, men moet leren zien achter het teken. Zo gaat het hier niet om het veranderen van water in wijn. Dit teken is een ode aan de vreugde; het wil ons duidelijk maken wat Jezus voor ons betekent en waartoe Hij op aarde is gekomen. Het gaat hier om de vreugde en de saamhorigheid die Jezus aan alle mensen brengen wil. De wijn is het symbool van de vreugde. Jezus wil vreugde brengen onder de mensen. Bij het laatste avondmaal zegt Hij: “Ik zou willen dat mijn vreugde in u volkomen wordt.” Johannes wil ons Jezus doen kennen als iemand die vreugde wil geven en wel in overvloed. Waar Jezus is, daar is de vreugde. Daarom heeft dit teken voor ons een zeer actuele betekenis. Wij ervaren het zelf elke dag. Mensen blijven eenzaam, iedereen gaat stom zijn weg, burenhulp bestaat bijna niet meer, niemand heeft tijd voor de anderen en zo ontstaat er angst en kan het feest niet doorgaan. De relaties verwateren tegenwoordig zo vlug, zij hebben geen wijn, geen vreugde meer. Men hoort zo dikwijls de klacht: er is geen vriendschap meer onder de mensen. Maria leert ons vandaag, als oerbeeld van de Kerk, welke opgave wij hebben in dit uur. Maria is zo attent voor de mensen en zij erkent direct de nood en de armoede op deze bruiloft. Zij gaat naar Jezus, zij schrijft Hem niet voor wat Hij zou moeten doen, waarschijnlijk weet zij zelf ook geen oplossing, zij doet alleen de vaststelling: “ze hebben geen wijn meer”. Zij geeft haar zorg verder aan Jezus en zij is zo zeker van Jezus dat zij aan de knechten zegt: “doet maar alles wat Hij u zeggen zal”. Als gelovige christenen is het ook onze eerste opgave een open oog en oor te hebben voor de nood van de mensen rondom ons, om die dan vertrouwvol in de handen van Jezus te leggen. Gods liefde voor de mensen is toch onherroepelijk sinds Hij voor ons gestorven is, Hij blijft altijd met ons bezig, al kunnen wij dat vaak alleen achteraf zien. Maar Jezus zal dat niet alleen doen. Het is opvallend dat Jezus altijd eerst een bijdrage van de mensen vraagt. Bij de broodvermenigvuldiging moet eerst een kind Hem een paar brood-jes geven; na de wonderbare visvangst moest Petrus eerst iets halen van de vis die hij zo juist gevangen had en hier moesten de knechten eerst de kruiken vullen met water. Als wij eerst samen lief en leed met elkander willen delen, als wij goedheid en geborgenheid schenken aan hen die door het leven zijn gekwetst, dan kan Jezus alles wat bij ons nog aards en onvolmaakt is omvormen tot iets goddelijks. Waar wij bereid zijn de vreugde van het leven samen te delen, daar kan uit angst vertrouwen, uit moedeloosheid weer nieuwe hoop groeien. Wie echt gelooft in de werking van de Geest zal ook nu nog wonderen zien: onverschilligheid kan omslaan in enthousiasme, ontgoocheling veranderen in vreugde, en water van onverschilligheid verandert dan in wijn van vriendschap. Bij een gelovige gebeurt een groter wonder dan de verandering van water in wijn, wij mogen nu reeds delen in het goddelijk leven van de Heer. In de H. Eucharistie bewaart Jezus voor ons de beste wijn, die onze grauwe alledaagse dag kan omvormen tot een feestmaal van overvloeiende vreugde. Want waar wij in Jezus naam het brood van lief en leed delen en de kelk van het lijden samen drinken, daar ontstaat de echte vreugde, die niemand ons ontnemen kan.