Als we het verhaal van de bruiloft van Kana vandaag voor de eerste keer zouden horen, zouden we erg verbaasd zijn. Van Christus hebben wij zo een beetje de voorstelling van een heel ernstige man. Ik geloof dat er nog nooit een kunstenaar op het idee is gekomen om Jezus eens te schilderen terwijl Hij hartelijk staat te lachen te midden van zijn leerlingen. Daarom kunnen wij ons misschien zo moeilijk indenken dat Hij ooit op zo’n vrolijk feest geweest is als een bruiloft.
En dan dat wijnwonder. Bij alle andere wonderen die door de evangelisten verteld worden, gaat het om mensen die echt in nood zijn, te helpen: blinden die Jezus het gezicht teruggeeft, doven die Hij het gehoor teruggeeft, melaatsen die Hij genezen naar huis stuurt. Dat Jezus Zijn wondermacht gebruikte om zulke ongelukkige mensen te helpen, daar kunnen we misschien nog inkomen, maar zo een luxewonder bij het opraken van de wijn op een bruiloft, dat vraagt toch wel veel van ons geloof.
Verder die hoeveelheid wijn. Zo maar even zeshonderd liter van de beste wijn! Ik zou die tafels wel eens hebben willen zien, toen die wijn gedronken was, ze moeten allemaal wel een flink stuk in hun kraag gehad hebben.
Als wij deze moeilijkheden aan de evangelist zouden voorleggen, zou hij zeker zuchten: ‘Maar waar denken jullie aan? Ik heb iets veel diepers bedoeld!’ Het is opvallend dat de evangelist dat veranderen van water in wijn niet een wonder noemt. Hij noemt het een teken! Wij moeten dus naar de betekenis van dit verhaal zoeken en trachten te begrijpen wat achter de woorden te lezen staat. Bij elk woord van dit verhaal hoort een theologische betekenis. ‘De derde dag’, ‘bruiloft’, ‘mijn uur’, ‘de beste wijn die tot nu toe bewaard is’. De ‘derde dag’ verwijst naar de vervulling. Op de derde dag is Jezus verrezen, Jonas bleef drie dagen in de buik van de walvis. De ‘bruiloft’ is de tijd van de vervulde verwachtingen, het begin van een nieuwe toekomst. ‘Wijn’ is de vreugdedrank in de Messiaanse tijd. Het ‘uur’ is voor Jezus het ogenblik van zijn verheerlijking, wanneer Hij op het kruis zijn Geest verder geeft. Johannes heeft dit verhaal verteld, omdat de leerlingen in Hem geloofden, omdat Hij zijn heerlijkheid geopenbaard had.
Door Jezus wordt de Joodse wet vervangen door de blijde boodschap van het evangelie. Daarom zegt de evangelist dat daar zes stenen kruiken stonden om te voldoen aan de reinigingsvoorschriften van de Joodse wet. Het water van de Joodse wet wordt vervangen door de wijn van het evangelie. Met Jezus is de Messiaanse tijd begonnen, waarin Hij ons laat delen in de gemeenschap van het goddelijk leven.
‘Zij hebben geen wijn meer’, geldt dit niet ook voor onze tijd? Kijk eens hoe de jeugd zich vermaakt! Is die vreugde niet helemaal verwaterd in verveling en moedeloosheid? Klagen niet veel getrouwde mensen dat zij de wijn van de liefde niet meer bezitten, omdat zij de liefde niet laten rijpen door offervaardigheid en geduld? Is heel het maatschappelijk leven niet verwaterd tot productie en techniek, zodat het leven van de Geest niet meer tot zijn recht kan komen?
Met alle mensen wil Jezus ook nu nog bruiloft vieren. Hij heeft de beste wijn bewaard tot nu toe. Hij wil aan allen de bruisende wijn van Zijn Geest schenken. Jezus wil de kwaliteit van het leven optillen tot een hoger niveau.
Dit verhaal is een evangelische ode aan de Vreugde, een aansporing tot blij optimisme in de overtuiging dat God ons alles geven zal wat we nodig hebben om gelukkig te zijn. Daaraan is maar één voorwaarde verbonden, wat Maria aan de dienaars vraagt: doe maar alles wat Hij u zegt.