OPENINGSWOORD
Broeders en zusters, welkom op de tweede zondag door het jaar. Alle feestelijkheden zijn voorlopig voorbij. Het gewone leven is weer begonnen. Wij moeten proberen in de praktijk waar te maken wat wij in de kersttijd hebben mogen ontvangen.
Vandaag horen wij in het evangelie dat prachtige verhaal van de bruiloft van Kana. De wijn is op. Het feest dreigt in het water te vallen. Maar dankzij het gebed van Maria, dankzij haar voorspraak, gebeurt het grote wonder toch: water verandert in wijn. Ook al was naar Jezus’ eigen zeggen de tijd om wonderen te doen nog niet gekomen, Maria bad met heel haar hart en het gebeurde. Bidden met het hart is het belangrijkste wat er is.
Twee joodse mannen trokken samen te voet van stad naar stad. Toen het onderweg tijd voor het avondgebed was, hulde de een zich in zijn gebedsmantel en bad uit zijn hoofd het Achttiengebed. Dat is het belangrijkste joodse gebed. De ander hield de handen voor zijn ogen en zei het alfabet op. Toen ze klaar waren, lachte de eerste zijn metgezel uit. “Noem jij dat bidden, jij onwetende stommeling?” Maar de ander zei: “Ik kan niet bidden. Daarom geef ik God de letters en Hij maakt er wel een gebed van.”
Die nacht werd de eerste ernstig ziek en voelde het leven uit zich wegvloeien. Toen riep hij God aan en bad: “Wat heb ik gedaan, dat ik dit verdien?” Toen gaf God hem ten antwoord: “Dat is omdat je mijn dienaar bespot hebt.” Maar de zieke zei: “Hij kon niet eens bidden, maar zei alleen het alfabet op.” Toen antwoordde God opnieuw: “Je vergist je. Hij kon bidden, want hij deed het met heel zijn hart. Jouw mond spreekt de zinnen en de woorden, maar dan bid je nog niet met je hart.”
Nu wij de heilige eucharistie gaan vieren, proberen wij dat te doen met heel ons hart, met al onze aandacht.\
OPENINGSGEBED
Laat ons bidden. Almachtige God, in een heilig verbond hebt Gij Uzelf aan ons geschonken en hebt Gij in ons uw welbehagen gesteld; zoals een bruidegom zich verheugt in zijn bruid, zo ook verheugt Gij U in ons. Geef ons bij dit heilig gastmaal uw Geest die vreugde brengt in overvloed. Door onze Heer Jezus Christus, uw Zoon … . Amen.\
PREEK
De bruiloft is in volle gang, maar de wijn is op. Als wij het verhaal van de bruiloft van Kana lezen, mogen wij denken aan het grote bruiloftsfeest van God. Want het is zo, dat wij door het sacrament van het doopsel en door de andere sacramenten a.h.w. met God zijn getrouwd. God en wij hebben een verbond met elkaar gesloten waaraan nooit een einde zal komen, ook niet na de dood.
Ook de bruiloft van God, van de Kerk, is in volle gang. Jezus en Maria zijn aanwezig. Wij ook. En ook bij ons kan de wijn opraken. De wijn is dan een symbool voor de genade - liefde, kracht, wijsheid - die wij van God ontvangen. Ook onder kerkelijke mensen is soms weinig liefde te vinden. Er gaat momenteel weinig kracht van onze kerk uit. Soms zijn ook wij een beetje onwijs bezig. Er wordt veel gemopperd. Misschien allereerst op de mensen, die niet in de kerk aanwezig zijn. Zij laten alles aan ons over. Maar er wordt ook gemopperd over mensen, die wel in de kerk aanwezig zijn. “Wat doet zo iemand in onze kerk?” Veel mensen voelen zich somber. Waar moet het met onze kerk naar toe? Bestaat onze parochiekerk over 10 jaar nog wel? De media schetsen vaak niet zo’n mooi beeld van ons. Maar wijzelf kunnen er ook wat van. Waar, broeders en zusters, is ons zelfvertrouwen? Waar is ons geloof?
Het zou kunnen, dat moeder Maria op de bruiloft van Kana zelf heeft opgemerkt, dat er geen wijn meer is. Het zou ook kunnen, dat de bedienden, die misschien wel wisten wat voor een lieve vrouw moeder Maria is, uit zichzelf naar haar toe zijn gegaan met de mededeling dat de wijn op is. Zelf vind ik dat een mooie gedachte. Want op dezelfde manier kunnen ook wij naar moeder Maria toegaan met onze vragen: Moeder Maria, alstublieft, ik steek deze kaars bij u aan als een vurig gebed waarin ik u wil vragen om te zorgen voor … het geloof van mijn kinderen en kleinkinderen. Maria is onze moeder. Het is goed om naar haar toe te gaan. Al in het begin van de eerste christentijd was zij het centrum van de biddende kerk. Ook zij kan door de kracht van God wonderen doen, maar wat zij vooral doet is ons wijzen op Jezus Christus, haar Zoon.
Wat Jezus Christus ons wil zeggen met de bruiloft van Kana is dat de wijn helemaal niet op is. Integendeel, de beste wijn moet nog komen en er is genoeg voor iedereen!
Het verhaal van de bruiloft van Kana is dus goed nieuws voor alle mopperaars en voor alle mensen, die denken dat het allemaal zo slecht gaat. De litanie van mopperaars is langer dan de litanie van alle heiligen - en die is al heel lang - maar nu is er dus reden tot optimisme en enthousiasme!
Het goede nieuws is dat Jezus Christus dezelfde blijft, altijd, op Hem kun je bouwen en vertrouwen. Het is niet als met bijvoorbeeld milieusubsidies van de overheid, die er vandaag zijn en morgen niet meer. Zijn liefde, zijn zorg, is stabiel.
Ander goed nieuws is dat er al meer dan een miljard katholieken in de wereld zijn. Er is nog nooit een zo grote gemeenschap in de wereld geweest als de katholieke kerk. Ook al is het geloofsklimaat misschien ooit beter geweest, er zijn nog altijd meer mensen, die naar de kerk gaan dan dat er mensen zijn, die naar de discotheek gaan. Mensen vinden blijkbaar meer rust en houvast in de zondagse regelmaat, die de kerk aanbiedt. Het goede nieuws is ook dat er nog steeds nieuwe heiligen bijkomen. En dan bedoel ik niet alleen die mensen, die officieel door de kerk worden heilig verklaard, maar ook al die onbekende mensen, die zich op de achtergrond helemaal inzetten voor de eer van God en het welzijn van hun medemensen. En er is ook hoop voor de jeugd, want langzaam maar zeker groeien de jeugdbewegingen, ook in Nederland. De wereldjongerendagen in Keulen brachten rondom Jezus Christus en paus Benedictus meer jongeren bijeen dan rondom welke popster dan ook.
Broeders en zusters, zoals tijdens de bruiloft van Kana de wijn niet opraakte, zo zal onze wijn, onze voeding, ook niet opraken. Dat heeft Jezus Christus vlak voor zijn hemelvaart ons ook beloofd: Ik zal met jullie zijn tot het einde der tijden. Het is belangrijk dat wij dat blijven geloven. Het zijn misschien geen makkelijke tijden. De kerk - wij samen - wordt zwaar beproefd. Maar elk moment kan de wijn weer rijkelijk gaan vloeien. Blijven wij bidden. Blijven wij werken. En blijven wij vooral geloven. Alles komt goed. Jezus en Maria staan aan onze zijde.\
SLOTWOORD
Er was eens een joodse vrouw, die aan rabbi Meir vroeg of hij wilde bidden dat zij een zoon mocht krijgen. De rabbi stemde er mee in op één voorwaarde, dat zij hem vijftig roebel zou geven voor een arm gezin waarvoor hij geld inzamelde. De vrouw had maar weinig geld en kon de rabbi maar tien roebel geven. Maar de rabbi hield vast aan de vijftig roebel, die hij had gevraagd.
Teleurgesteld antwoordde de vrouw: “Dan blijft mij geen andere keuze over dan om mijn vertrouwen op God alleen te vestigen en te hopen dat Hij mij helpt.”
Toen rabbi Meir dat hoorde, lachte hij en zei: “Dat is precies wat ik wilde bereiken. Omdat je bereid bent in plaats van op mijn gebeden op God zelf te vertrouwen, zal Hij je zeker helpen. En ik ben bereid om mijn gebed aan dat van jou toe te voegen, ook al geef je er mij geen enkele roebel voor.”
Laten wij in deze viering aan God vragen, dat wij mogen ontdekken hoe wij meer met ons hart, met meer vertrouwen, kunnen bidden.