Hoe zien wij
het uiteindelijke doel van ons leven?
Deze vraag is niet zo onbelangrijk,
want het doel dat wij nastreven beïnvloedt geweldig
de middelen die wij aanwenden,
bepaalt onze concrete levenshouding
en onze keuzes van elke dag
tussen wat wij belangrijk genoeg vinden
om er tijd aan te besteden,
of wat wij als waardeloos opzij zetten.
In de jonge Kerkgemeenschap
leefde een duidelijk toekomstbeeld:
Men hoopte sterk op een uiteindelijke ontmoeting
met de verrezen Heer Jezus.
En dit werd uitgedrukt met beelden
over de “Zijn wederkomst”.
Maar weldra ontstond er een probleem.
Wegens de té letterlijke interpretatie van deze beelden
en wegens het uitblijven van die onmiddellijke wederkomst,
wisten de christenen niet goed
welke houding aan te nemen in deze tussentijd.
De levensnoodzakelijke inzet voor aardse taken
deed de wederkomst
en dus het toekomstperspectief vergeten.
Vandaar dat sommige teksten de verwachting aanmoedigen
en ons uitnodigen om elk ogenblik paraat te zijn
om met de Heer mee te gaan als Hij komt.
Deze nadruk op het uitkijken naar de toekomst
kan overdreven lijken
voor mensen die toch als eerste taak hebben
zich te engageren in het concrete leven nu.
En sommige strekkingen binnen de kerk
hebben zich inderdaad ook bezondigd
aan een totale wereldvlucht.
Dit is echter niet de bedoeling van het evangelie.
Wel klinkt hier een uitnodiging
tot bezinning over de kwaliteit
van onze ijver, werk en dagelijks engagement.
Christenen immers zijn geen mensen
die zich volledig terugtrekken uit de wereld.
Maar christenen zijn mensen
die wel kritisch blijven tegenover een wereld
die zich los van God zou willen opsluiten op zichzelf.
Christenen willen zich integendeel engageren
in een maatschappij die verbonden is en blijft
met haar toekomst,
met haar Schepper en Heer van het Leven.
Het gaat hier dus over
de fundamenteel christelijke visie op onze wereld.
Voor gelovigen is de aarde
niet de eigendom van ons, mensen,
die er willekeurig, hooghartig
en zelfgenoegzaam zouden mogen over beschikken.
De aarde is de schepping van God die wij mogen beheren
en waarbij wij de opdracht hebben gekregen
goede beheerders te zijn van Gods eigendom.
Zulk een visie beïnvloedt sterk
de manier van ons te engageren
in onze dagelijkse, concrete taken.
Christenen willen niet handelen als hooghartige bezitters,
niet als mensen die menen dat heel de wereld
van hen is als ze die maar kunnen grijpen.
Wij, christenen willen steeds proberen
te handelen als dankbare beheerders
van een aarde die van God is
en die meer en meer een schepping kan worden,
zoals Hij die heeft gedroomd,
als wij met Hem meewerken.
Maar daarbij gaat het ook
over een visie op het einddoel van onze wereld.
Het evangelie van vandaag zegt ons\
- in beelden natuurlijk -
waartoe wij uiteindelijk bestemd zijn.
“De Heer, die Bruidegom is, ontvangen”
betekent : een leven beginnen
waar de liefde totaal centraal staat.
“Aanzitten aan een tafel waar Hij bedient”
betekent : een gemeenschap vormen
van pure genegenheid en zelfgave.
Christenen zien het einddoel van het leven
als “een tafelgemeenschap met hun Heer,
die Bruidegom is en hen bedient”
dat betekent: een levensgemeenschap,
gevoed door de genegenheid en de zelfgave van God zelf.
Voor gelovigen is het belangrijk
bewust te blijven van dit toekomstperspectief,
ook in meest opslorpende activiteiten van elke dag.
Want, wie uiteindelijk een liefdegemeenschap verwacht,
zal in alles wat hij onderneemt toch vooral proberen
nu reeds liefdegemeenschap op te bouwen.
Wie uiteindelijk naar een tafelgemeenschap uitziet,
zal nu reeds zijn tafel delen met anderen.
Christenen zijn mensen die geloven en hopen
dat hun leven uiteindelijk uitloopt
op een liefdevolle ontmoeting met hun Heer.
En dat voelt men nu reeds, als men hen ontmoet.