Het gebeurt wel eens, als ik mensen zie bidden, zo heel intens, zo ernstig, dat ik me afvraag : “Wat zeggen ze daar nu ? Wat doen ze daar ? Hoe bidden zij ?” Ik denk dan bijvoorbeeld van de vermoorde Frère Roger van Taizé. De intensiteit van zijn bidden. En het gebeurt dat die vraag ook aan mij gesteld wordt : “Ja, maar, jij als priester – hoe bid jij ?” En vaak kan ik er geen antwoord op geven. Soms zit ik gewoon maar te zitten – maar dan wel bij de Heer. Soms zwijg ik… soms vertel ik Hem van alles, als aan mijn beste vriend. Bidden: er zijn zoveel manieren. En soms zijn mensen er wel eens nieuwsgierig naar : hoe bidt iemand anders ?
Dat gebeurt ook vandaag met Jezus. Zijn leerlingen hadden Hem zien bidden – ze zien dat het gebed afgelopen is – en ze stellen Hem de vraag : “Doe eens zoals uw neef Johannes de Doper – die leerde zijn leerlingen bidden. Leer jij het ook aan ons.”
En het antwoord van Jezus is verbluffend en eenvoudig. Verbluffend eenvoudig. Bid het “onzevader”. Een gebed dat we maar al te goed kennen – en dat al tweeduizend jaar doorgegeven wordt. Van vader op zoon, van moeder op dochter, van leraar op leerling enzovoort. Telkens weer. Omdat het zo een prachtig gebed is.
Wanneer Jezus bidt, bidt Hij tot de Vader. De Vader blijft altijd in het middelpunt. Tegenwoordig hoor je wel eens van zonen die de vader zo snel mogelijk aan de kant willen duwen, om de zaak over te nemen. Niets van dat bij Jezus. De Vader blijft de Vader en de Zoon blijft de Zoon. Het is de wil van de Vader die moet geschieden. Het is de Vader die geprezen en verheerlijkt wordt. Het is het Rijk van de Vader dat moet komen. Die lijn naar boven is voor Jezus zo immens belangrijk – onuitwisbaar noodzakelijk.
Maar er is ook die lijn verticaal : \
- Het gebed over het dagelijks brood. In de vertaling van het Onze Vader op de melodie van “Wahre Freundschaft”, zingen we : “Geef ons brood om van de leven.” Niet : brood om van te eten ! Er wordt niet naar overvloed of luxe gevraagd, maar naar levensnoodzakelijke dingen. \
- Vergeef ons onze schulden…Gelijk ook wij aan anderen hun schuld vergeven. Als we een beroep willen of durven doen op Gods barmhartigheid, als we van God nieuwe kansen verwachten – dan moeten ook wij naar anderen toe dezelfde goddelijke houding aannemen. Ook wij moeten anderen telkens weer nieuwe kansen schenken.
Wanneer we in Jezus’ Geest bidden tot God, dan zullen we ook krijgen. De heilige Geest. Want in het Rijk van God dat moet komen, draait het niet om dingetjes en spulletjes en hebben, om wetten en regeltjes. Het draait om “zijn”. Om een visie. Een inspiratie. Zeer letterlijk : in – spirare – een inblazing, gedreven worden door de Geest van Jezus.
Goede mensen, het onzevader is een prachtig gebed. Maar ook een gevaarlijk gebed. Want het impliceert zoveel. Als we dat gebed durven in de mond nemen, dan vraagt het van ons een heel consequente houding… vergevingsgezindheid, delen met wie niet het dagelijkse brood heeft…. enzovoort ! O ja … het onzevader. Het wordt al tweeduizend jaar gebeden – en toch blijft het een uitdaging voor ieder van ons. Om het te durven bidden. En dus : te durven doen !
Ik weet niet of u de film over het leven van Henry Dunant gezien hebt (de stichter van het Rode Kruis). Oorlog tussen Oostenrijkers en Fransen. Een veldhospitaal. De Oostenrijkse slachtoffers werden buiten gelegd, de Fransen binnen. Tot Henry Dunant zei : “In een oorlog zijn slachtoffers geen Fransen of Oostenrijkers, maar allemaal slachtoffers. En dus allemaal fratelli.” Broers…
Als we het onzevader in de mond nemen, zijn we allemaal broers (en zusters). Fratelli. En dat betekent toch iets!