Er is een reisgebed ooit door iemand gemaakt, dat als volgt luidt: Wij smeken U, God, wees ons een raadsman langs de weg, een mantel in regen en kou, een voertuig bij vermoeidheid, een stok op het ijs, een haven bij schipbreuk; opdat we onder uw geleide veilig het doel van onze reis mogen bereiken, en eindelijk behouden onder de onzen terugkeren.
Iemand anders reageerde hierop aldus: Ik ben nog nooit een gebed tegen gekomen dat me niet vanwege zijn hebberige toon met weerzin vervulde. Die weerzin geldt ook dit reisgebed. Wie op reis gaat bestede liever zijn tijd aan het controleren van zijn remmen en richtingaanwijzers, dan aan dit infantiel gedoe. Ik zou eindelijk wel eens een gebed onder ogen willen krijgen dat God zoekt, in plaats van Hem om alles en nog war aan zijn kop te zeuren.
Eigenlijk wordt hier de kwestie gesteld: wanneer en hoe heeft bidden zin? Heeft het zin te bidden om het welslagen van een examen? Heeft het zin te bidden voor een zieke? Heeft het zin te bidden om het welslagen van een operatie? Heeft het zin te bidden voor de eenheid onder de christenen?
Laten we dit vooropstellen: bidden voor het slagen voor een examen heeft natuurlijk geen zin als je er niet voor gestudeerd hebt. Bidden voor vrede in een gezin als je niet van plan bent ruzie op te lossen, heeft ook geen zin. Dit is duidelijk.
Duidelijk is ook dat je niet moet bidden om je zin te krijgen. Als een jongen of een meisje om elf uur thuis moet zijn, heeft het geen zin te bidden: Heer, zorg er voor dat mijn vader en moeder niet wakker worden als ik vanavond te laat thuis kom. En evenmin heeft het zin om te bidden dat een ander op zijn donder krijgt door dat gebed. Daarom moeten wij niet in een voorbede zeggen: Heer, wij bidden U voor hen die leiding geven in onze kerk: dat hun ogen opengaan en dat ze ophouden met ruzie te maken.
Dit zijn allemaal voorbeelden van: hoe het niet moet.
Hoe kan bidden dan wel? Hoe kan bidden dan zin hebben?
Als ik bid voor een zieke, dan doe ik dat omdat er tussen mij en die zieke een band is. Een band die door God gewild is, iets heel dieps. En door die band voel je een soort verantwoordelijkheid voor die zieke. Dat wil zeggen: ik ben aan God, de Schepper van die band, een antwoord schuldig. In je gebed ga je die band dieper voelen. Dan voel je dat God van je vraagt: laat die zieke niet alleen.
Als je bidt om zegen over je werk dan zeg je eigenlijk tegen God: U hebt mij dat werk toevertrouwd. Ik ben daar verantwoordelijk voor. Ik wil het in gehoorzaamheid aan U zo goed mogelijk doen.
Bidden is: je voor God bewust maken van de band die er is russen jou en dat kind, je werk, die zieke, dat gezin. En hoe dieper je je bewust bent van die band hoe intenser je gebed wordt, en hoe groter je inzet wordt voor dat kind, je werk, die zieke, dat gezin. Bidden is dan ook nooit een eindpunt.
Bidden is: zo gauw mogelijk ‘amen’ zeggen om dan aan de slag te gaan, om gemotiveerder dan tevoren iets te doen voor dat kind, voor die zieke, voor je gezin.
En zo durven wij de conclusie aan: hoe meer er gebeden wordt, hoe beter het voor de wereld is.