Op een dag, vertellen de oude geloofsverhalen, kregen Abraham en Sara letterlijk en figuurlijk ‘hoog’ bezoek. De Heer zelf, vertelt de eerste lezing, naderde zijn tent, terwijl Abraham drie mannen zag. Gastvrij worden ze onthaald. Abraham en zijn vrouw Sara sloven zich uit om het hun naar de zin te maken. Het beste is niet goed genoeg. De beloning, Gods antwoord, is er dan ook naar. Heel onverwacht zullen ze nog een kind krijgen - God wil het zo -, en dat godskind zal een heel volk worden, Gods volk.
Wanneer Jezus, goede vriend van Lazarus en zijn zussen, hun huis aandoet, gaat Marta meteen aan de slag voor het eten, en ook hier is het beste niet goed genoeg. Maar soms is niks doen en luisteren het beste. Gastvrij de deur van je huis openzetten, maar de deur van je hart dicht laten, en meer aandacht aan je eten besteden dan aan datgene wat je gast aan je kwijt wil, is niet het beste. En dus, lieve Marta, mag je deze keer een voorbeeld nemen aan Maria. Volgende keer zij misschien weer aan jou.
Als je in onze kerk rondkijkt, zie je, zoals in alle gezinnen, allerlei mensen, maar er zijn twee stromingen te ontdekken, geen twee partijen, maar twee zusters: Marta en Maria.
De ene stroming - de Maria’s - wilde en wil het accent leggen op luisteren, op innerlijkheid, op godsdienstigheid, meditatie en gebed. En je ziet gelovigen die - als Marta - hun christen-zijn vertalen in grote sociale bewogenheid en inzet voor een betere samenleving.
Je kunt ze naast (beter niet tegenover) elkaar zetten: ‘de bidders’ en ‘de doeners’. En soms wonen ze allebei in je. Soms wil je stil zijn, aandacht geven aan je binnenste, ruimte maken voor je ziel. En andere keren voel je je het meest godsdienstig als je je inzet voor hen die je hulp, je zorg nodig hebben, en maak je je samen met anderen druk voor het goede doel.
Wat we niet moeten doen, is de ene manier of de ene groep afzetten tegen de andere. Mensen, gelovigen tegen elkaar uitspelen hoort niet. Hoeveel verdriet heeft het al niet gebracht als in een gezin de ene broer altijd vergeleken werd met die andere voorbeeldige zoon, die wel zijn huiswerk maakte. En te dikwijls worden in onze kerk mensen en groeperingen tegen elkaar uitgespeeld: de ouderen tegen de jongeren, de zekerweters tegen de twijfelaars, de gehoorzame tegen de kritische congresgangers, de Latijnse tegen de Nederlandse koren; terwijl we zusters zijn van elkaar, en broeders, bidders en doeners, die elkaar aanvullen.
Want dezelfde Jezus die vandaag de drukdoeners vraagt stil te zijn en aandachtig naar Hem te luisteren, zegt morgen tegen de bidzielen: “Niet iedereen die roept: ‘Heer, Heer…’, zal het koninkrijk Gods binnengaan, maar zij die de wil doen van de Vader”.
De kunst is in onze kerkgemeenschap ruimte te laten voor beiden, Marta en Maria, en in onszelf een goed evenwicht te vinden tussen bidden en doen…