Beste Dorpsgenoten,
Geregeld horen we dat een overledene herdacht wordt bij zijn of haar verjaardag.
Zo wil ik vandaag Nicky Verstappen herdenken die morgen 19 jaar geworden zou zijn.
In de lezingen , voorgeschreven voor vandaag, hebben we, zoals vaker, vreemde dingen gehoord: een vader, die bereid is om zijn enige zoon te doden als God hem dat vraagt.
Abraham pakte hout, een touw en een mes en ging met zijn zoon op stap zonder verder iets uit te leggen of uit te spreken van wat er in hem omging. En Jezus, die van een vertrouwde mens werd tot een bovenaardse verschijning. En zij die er getuigen van waren kregen te horen dat ze er hun mond over moesten houden. Tot na zijn opstanding, een richtlijn waar ze niet wijzer van werden.
Maar laten we eerlijk zijn: wij zitten daar niet mee!
Is er wel iets waar we mee zitten? Zeker: de vogelgriep die dichter bij komt en de varkenspest die over de grens weer opgedoken is. En we denken terug aan de beelden die we een paar jaar geleden gezien hebben.
Iemand kan er even aan terugdenken. Iemand kan er zich ook zorgen om maken, er wakker van liggen en bang worden.
Maar daar praat je niet gemakkelijk over; je houdt het bij wat in de krant stond en wat je op het nieuws gezien hebt. Hoe het je van binnen mocht raken dat houd je liever voor je. Het baat toch niet als je het naar buiten brengt.
Zo zijn er meer dingen die we liever niet met anderen delen. Spreken is zilver en zwijgen is goud, nietwaar. Soms wordt dat goud dan wel zwaar als lood.
Van de andere kant kennen we ook het spreekwoord: Gedeelde smart is halve smart, gedeelde vreugd is dubbele vreugd.
Allemaal hebben we onze pijn, ons verdriet, onze tegenvallers, onze ziekte of onvermogen, dingen waar we ons voor schamen. Dingen waar de dokter geen pil voor heeft. Dingen die niet weggaan, ziekten die niet beter worden.
Het enige soort kruid dat daartegen gewassen is, is troost.
Daarbij is het vreemde, dat troost niet geneest, niet rechtzet wat scheef staat, het probleem niet oplost, de pijn niet wegneemt.
De troost bestaat er in dat je je probleem en je smart deelt met iemand die luistert, die aandacht en tijd voor je heeft, die je de ruimte geeft.
Daarvoor zijn twee dingen nodig: een: dat je praat en je uitspreekt, al is het aarzelend.
Het tweede dat nodig is: iemand die luistert met aandacht, met zijn oren evengoed als met zijn ogen, zonder troostende woordjes en oppervlakkige schouderklopjes. Iemand die zijn eigen verhaal, zijn pijn, zijn verdriet achter houdt terwijl hij luistert. En dan, dan wordt zijn zwijgen inderdaad goud, zuiver goud, echte troost die je goed doet, zelfs als verder niets helpt.
Dan leveren het spreken uit de diepte van de een en het zwijgend luisteren van de ander inderdaad gedeelde smart en dubbele vreugde op.
Als we verlangen naar een veilige gemeenschap, in het groot en in het klein, dan mogen we spreken over wat ons pijn doet en dan mogen we er op rekenen dat we de troost ondervinden van iemand die met hart en ziel naar ons luistert.
Dan voelen we ons gedragen zoals die twee handen vóór u onze aardbol vasthouden. Het mooiste beeld van troost dat ik ken.
Dat het zo moge worden.