Vandaag vieren we het pinksterfeest. Dat heeft iets, of alles met de heilige Geest te maken. Maar daarom juist weten we er eigenlijk niet goed raad mee. Want wat valt er te vieren? De heilige Geest. Wat is dat? Wie is dat? Wat doet hij ons? Heilige Geest, goede geest. Ja, wat een goede geest is weten we. Een goede geest in een gezin is een weldaad. Een goede geest in een bedrijf, een goede geest in een kerk. Wij zouden de bloemetjes buiten kunnen zetten, omdat er een goede geest heerst in ons gezin, op ons werk, in onze kerk.
Nu is het voorstelbaar dat er toch nog mensen zijn die moeite hiermee hebben. Want - zeggen ze - heerst er nu zo’n goede geest? Nu ja, er zal inderdaad wel wat aan mankeren. En als je ervan uitgaat dat iets niet goed is als er ook maar iets aan mankeert, dan moet je zeggen: nee, er valt niets te vieren. Misschien een ander jaar. Maar nu nog niet.
Het is waar, we hebben de neiging om te zeggen, dat iets niet deugt als er ook maar iets aan mankeert. Daar zijn we in opgegroeid. Eén maal gestolen blijft een dief, zeggen we. Eén keer een grote mond en je blijft brutaal. Eén maal in je bed geplast, en je blijft incontinent. Toch is die houding niet juist, pessimistisch, niet waar. Als je die houding vasthoudt, dan is er geen plaats voor blijheid, voor optimisme. Dan kun je nooit Pinksteren vieren, dan kun je beter inpakken en wegwezen.
Maar er is ook een andere houding mogelijk. Als we nu eens optellen wat er allemaal goed is, en als we optellen wat er allemaal verkeerd is, bij onszelf, in onze gemeenschap: dan zal blijken dat het goede verreweg in de meerderheid is.
Hoeveel mensen hier doen niet hun uiterste best en geven niet het beste van hun krachten. Laten we dicht bij huis blijven. Feit is toch dat er heel wat mensen zijn die veel meer doen, dan waartoe ze verplicht zijn. Feit is ook dat we hier iedere zondag toch maar graag bij elkaar komen. En niemand van ons voelt zich toch verplicht? Hoeveel mensen zijn er niet, die vrijwillig, zonder er een cent voor te krijgen hun beste krachten geven om van deze samenkomst iedere keer weer een feest te maken. Hoeveel mensen zijn er niet die elkaar opbeuren, elkaar moed inspreken. Ja, er is alle reden voor om feest te vieren, om vandaag de bloemetjes maar eens buiten te zetten, omdat er onder ons een uitstekende geest heerst.
Op de een of andere manier heeft de Geest ons toch te pakken en heeft hij in ons een nieuw begin gemaakt. En we moeten er eens op letten wat er dan nog gaat gebeuren: dan worden mensen die verstard zijn soepel en plooibaar, dan worden mensen die bedroefd zijn toch blij, dan worden pessimisten toch wat optimistischer, dan worden mensen die koud zijn en kil toch weer wat menselijker. Dat gaat gebeuren als de Geest van Jezus onder ons wat meer ruimte krijgt.