Een bekend Frans gezegde luidt: ‘Partir c’est mourir un peu’; dat betekent: vertrekken is een beetje doodgaan. En inderdaad, het valt ons, mensen, moeilijk iets waarmee je vertrouwd geraakt bent, of iets dat je hebt opgebouwd, achter te laten of op te geven. Met pensioen gaan en dus je baan vaarwel zeggen én de mensen met wie omging, is voor veel mensen een hele opgave. Nog erger is het als je gedwongen wordt voortaan niets meer te doen. Sommige mensen gaan echt een beetje dood, en moeten ‘opnieuw leren leven'.
Mensen die ooit met stervenden zijn omgegaan, weten hoe moeilijk het voor hen vaak is afscheid te nemen. ‘Hoe moet het verder wanneer ik er niet meer ben? Zullen mijn vrouw en kin¬deren het kunnen redden zonder mij? En hoe moet het nu verder met de zaak?’. Je ziet die zorg ook bij ouders wanneer hun kinderen zelfstandig gaan wonen of gaan trouwen: ‘Kunnen ze het wel aan? Zijn ze er al oud en wijs genoeg voor? En kunnen ze het financieel aan?'.
Het blijkt moeilijk voor mensen te geloven in de toekomst van hen die na hen komen, en die zonder hen verder moeten. Nogal wat zaken liepen fout of gingen failliet, niet omdat pa er te vroeg, maar omdat hij er te laat uit stapte; te weinig vertrouwen in zijn opvolgers.
Uit de evangelieverhalen van Hemelvaart wordt duidelijk dat Jezus in ieder geval alle vertrouwen had in degenen die na Hem kwamen. Hij zegt meer dan eens tegen zijn vrienden: ‘Het is goed voor u dat Ik heenga'.
Nergens zegt Hij hoe ze het moeten doen. Hij zegt alleen wat ze moeten doen. En dat is: getuigen van zijn leven, zijn lijden en sterven en verrijzen. Bovendien belooft Hij hun de hulp van boven, een helper, de heilige Geest.
Wat velen van ons maar moeilijk lukt - vertrouwen hebben in degenen na ons, en geloven dat anderen, jongeren bijvoorbeeld, het ook kunnen -‘doet Jezus ons heel nadrukkelijk voor: Hij vertrouwt de toekomst toe aan heel gewone mensen, en in plaats van aan hen te twijfelen spreekt Hij hun moed in.
Maar wanneer het eenmaal zo ver is, en Jezus is ten hemel opgevaren - dat wil zeggen: weggegaan uit hun kring, en thuisgekomen bij de Vader -, staren zij naar de hemel, staren zij zich nog te lang blind op het verleden.
Maar de kerk, de Jezus-beweging, is haar geschiedenis pas begonnen toen de mensen ophielden naar de hemel te staren, toen ze ophielden achterom te kijken, en oog kregen voor elkaar en mensen met vragen; toen begon het pas goed.
Toegepast op vandaag: voor wie te dikwijls denken dat het vroeger allemaal veel beter was in kerk en samenleving, en te veel blijven staren naar wat voorbij is, is het feest van ‘s Heren hemelvaart een oproep vertrouwen te hebben in de toekomst die we samen kunnen en moeten maken. Hij die ons achterliet, spreekt vandaag ook in ons alle vertrouwen uit. We kunnen het te meer omdat we er niet alleen voor staan: zijn Geest is onze helper.