Veel mensen vinden het verhaal van Jezus’ hemelvaart erg moeilijk, duister, fantastisch, ongeloofwaardig. Hemel, wat is dat? Ze halen hun schouders op. Vroeger geloofden ze erin. Nu niet meer. Dood is dood. Laten we het maar aanvaarden. Als er hierna nog wat komt, dan zien we het wel. Maar reken maar nergens op.
Toch, helemaal ongeloofwaardig is het nu ook weer niet. De dood van Jezus was, evenals de dood van ieder van ons een geweldige crisis. En het kenmerk van iedere crisis is dat hij uitzichtloos is, totdat die crisis voorbij is. Want dan blijkt er iets gegroeid te zijn.
Als een kind zo ongeveer twaalf jaar is geworden, als het een puberteitscrisis is ingegaan, dan is het geen kind meer maar ook geen volwassene. Langzaam maar zeker sterft het kind; her wordt stuurloos, ongezeglijk, lastig. Het verkeert in een grote crisis. Maar als het door die crisis heen is, dan verrijst een volwassen mens. Die crisis ging gepaard met angst, onzekerheid, opstandigheid, depressies. Maar het kind dat die crisis heeft verwerkt, kwam er beter uit te voorschijn. Beter, dat is de vergrotende trap van goed. Het is er beter van geworden, rijper, meer mens.
Ieder van ons maakt in zijn leven tientallen keren een crisis door. Vanaf een lichte verkoudheid en een puberteitscrisis tot en met een geweldige crisis in je werk, in je gezin, in je huwelijk, in je relaties. Maar als die crisis voorbij is en verwerkt, is er iets in ons gegroeid. Maar dat zie je pas achteraf, als de crisis voorbij is.
En al die crises zijn te vergelijken met de dood. Want het is telkens een stukje doodgaan. Wij noemen dat: deeldood. En telkens verschijnt er uit die deeldood nieuw en beter leven.
De dood van Jezus was een verschrikkelijke crisis. Hij zweette water en bloed. ‘Hadden jullie niet één uur met mij kunnen waken?’ ‘Mijn God, mijn God, waarom hebt Gij mij verlaten?’ Maar als die crisis is verwerkt: ‘Vader in Uw handen beveel ik mijn geest… dan wordt hij verheerlijkt, en ten hemel opgenomen. En dan is hij hier weg, voorbij, verleden rijd, ergens anders: maar dan werkt hij met zijn leerlingen mee, niet ergens, maar overal, als zij het evangelie gaan brengen naar alle volkeren. Iedere crisis geeft nieuw leven als die crisis is verwerkt. De grootste crisis maakt hierop geen uitzondering. De grootste crisis kan leiden tot het grootste resultaat.
Daarom geloven wij in het eeuwig leven. Moge God ons ongeloof te hulp komen, want midden in een crisis zie je geen uitkomst. Dat is het wezen van een crisis. En daarom valt onze twijfel best te begrijpen. Maar als een kleine crisis ons beter maakt dan wij waren, als een deeldood ons een stukje beter leven geeft, zou dan de grootste crisis ons niet alles geven?
Uit de dood komt leven voort. Als de graankorrel niet sterft brengt hij geen vruchten voort.