Is een beetje gekheid verondersteld bij eenieder die iets echt nieuws lanceert, bij de christenen die in de Paastijd opnieuw verzekeren dat zij geloven in de verrezen Heer, is een beetje gekheid vóórondersteld. Want van Jezus zelf wordt na zijn rede over de goede herder gezegd: ‘Hij is van de duivel bezeten en raaskalt’. ‘De leerling staat niet boven de Meester’. Als van de Meester reeds tijdens diens leven gezegd werd dat Hij niet goed wijs was, is dan wat anders van de leerlingen te verwachten? Wie niet wat van die gekheid heeft, kan hier niet blijven zingen van de verrijzenis. Wie niet bereid is het vlees van de Verrezene te eten en het bloed van de Heer te drinken moet gaan: Hij is hier niet op zijn plaats. Het is verbijsterend en, zoals ik zei, een beetje gek. Maar vooraleer wij opstappen, - en wie van ons heeft nooit de neiging dat te doen? - denken we nog eens over de woorden van Simon Petrus na: ‘Heer, naar wie zouden we gaan? Uw woorden zijn woorden van eeuwig leven’.
Petrus spreekt tot de ‘overheden van het volk en oudsten’: ‘Geen andere Naam onder de hemel is aan de mensen gegeven waarin wij gered moeten worden’ dan ‘de naam van Jezus Christus’. Hier begint de gekheid al. Velen vinden om te beginnen dat geen redding nodig is. Alles gaat goed. Of als iets slecht gaat moet men dat zelf oplossen. En als er geen oplossing is, is er toch ook geen verlossing. Zelfs de idee hiervan geeft hen op de zenuwen. Ziekte en dood hebben geen oplossing. Oorlog en onrecht zijn er altijd geweest. Kwaad wordt soms gestraft en schuld wordt soms geboet en wroeging gaat gewoonlijk over zoals berouw. Wat raaskal je toch over redding en verlossing?
Vele anderen doen een zet op de naam van Jezus. Of ze doen tenminste een zet op God. God kan voor hen een hulp zijn, zoals hun fysische kracht, hun levensenthousiasme, hun gezondheid, hun rijkdom, hun relaties. Ze zetten hun geld uit op verschillende markten en beurzen. Ze zullen hun bezit verstandig beleggen om het te bewaren en te doen opbrengen. Zo beleggen ze de rijkdommen van hun leven, van hun ziel. Wat raaskalt Petrus toch over de alleenzaligmakende naam van Jezus Christus? De Naam die het ene hart doet trillen van vreugde wekt bij het andere grote wrevel en ergernis.
Hoe waar is het wat Johannes in zijn eerste Brief schrijft: ‘De wereld begrijpt ons niet en ze kent ons niet omdat zij Hem niet heeft erkend’. Ze zegt dat Hij raaskalt. In plaats van Hem een plaats te geven, in plaats van Hem absolute voorrang te geven, betaalt ze alle raadgevers, contracteert ze alle verzekeraars, geeft ze diners aan alle relaties, luistert ze naar alle dokters, schrijft ze zich in aan alle faculteiten, legt ze zich plat voor alle goeroes, loopt en jogt ze langs alle paden en wegen, geeft ze zich over aan alle roesjes. Jezus, ‘de goede Herder’, raaskalt voor de enen, wordt af en toe eens in een conferentie bediscussieerd, in een boek bestudeerd, in een ‘mooie’ mis mede beluisterd door de anderen.
Ook na alle vermoeiende tochten liggen de drie uitspraken van ‘de goede Herder’ voor ons.
We zijn van Hem of we het willen of niet. Dat is het eerste dat de wereld provoceert. ‘Ik ken de mijnen en de mijnen kennen Mij’. En: ‘Ik heb nog andere schapen. Ook die moet Ik leiden en ze zullen naar mijn stem luisteren’. Een moedig en redenerend mens wil aan niemand toebehoren. Het tweede dat de wereld provoceert is zijn bewering: ‘De goede Herder geeft zijn leven voor zijn schapen’. En: ‘Macht heb Ik om het te geven en macht om het terug te nemen’. Iemand kan aan zijn ideaal ten onder gaan. Anderen kunnen ten onrechte iemands leven nemen. Maar niemand heeft het recht zijn leven te geven, voor niets of niemand anders. En zijn leven terugnemen is totaal onmogelijk. De clou die de mens vóór het geloof tenslotte provoceert, is dat Jezus zijn levensoffer voorstelt als ‘de opdracht die Ik van mijn Vader heb ontvangen
Tot het geloof komen is worstelen met deze drie provocaties. Zalig wie zich in de Paastijd gewonnen geeft. Hij zal niet vernederd uit de strijd komen…