KATHOLIEKE HOND
Gunder was een echte Kath. Fox Terriër. Als kind bezocht ik vaak zijn eigenaar, hij woonde helemaal op de rand van Helden-Panningen, bij het afwateringskanaal. Mijn vader had daar een stuk land. Ik wist dat Gunder een echte katholieke hond was, omdat zijn baas Haarie van Caspar, zo noemde mijn vader hem, er lol aan had om dat te bewijzen. Hij hield het beest een stuk vlees voor zijn kleine snoet. De hond wachtte met gespitste oren. En zei Haarie: “Maandag”; voor hij “Paus” had kunnen zeggen, had Gunder het stuk vlees te pakken en dreef het speeksel uit zijn bek. Het zelfde gebeurde als hij: dinsdag, woensdag, zaterdag of zondag zei, in welke volgorde dan ook. Maar als Haarie het stuk vlees bij Gunder onder zij neus hield en “vrijdag” zei, bleef het op de palm van zijn hand liggen. Gunder zelf bleef liggen en zou liever sterven, dan vlees eten op vrijdag.
Als 10 jarige en niet op de hoogte van Pavlov was ik diep onder de indruk van Gunders vroomheid. Bij mij thuis at onze hond Cora, alles op, ieder moment dat je het haar voorzette. O ja, wij hadden thuis, een hond met weinig geloof. De Caspers leerden me een andere les. Op een keer, was ik aan het stoeien met Gunder, terwijl vader Caspar de middagboterham klaar zette voor zijn vrouw, kinderen en voor ons, die daar in de buurt op het veld werkten. Gunder ging naast me staan en begon heel ritmisch tegen mijn arm op en neer te bewegen . “Kijk” riep ik vrolijk “Gunder danst” Het volgende waar ik achter kwam was , dat vader Casper een grote voet in Gunders pens had geplant en hem naar de andere kant van de keuken schopte, waar hij met een geweldige slag en een onheilig gekreun terecht kwam. Later weer thuis, legde mijn moeder uit, toen ik het haar vroeg: waarom echte katholieken niet van dansen houden, “dat Gunders bedoelingen verder gingen dan de normale Fox-trot”.
STANDVASTIGHEID: EEN DEUGD?
Na ruim veertig jaar kan ik het me nog altijd niet goed voorstellen, waarom katholieken zo makkelijk rituele dogma’s accepteren of gehoorzamen aan regels voor een spel, gedicteerd door mannen die dat spel zelf niet mogen spelen. Wat ik tegenwoordig wel beter versta, is: wat voor een verschil ’n paus kan maken. En wat voor een paus we hebben in Wojtyla. Waar in de wereld bestaat er een man die meer standvastig is dan Paus Johannes Paulus II ? Als een politicus begint te zeggen “wij nemen over dit onderwerp, een duidelijk standpunt in” dan kun je op je klompen aanvoelen, dat hij of zij een geweldige koprol, of salto zal maken als een verkiezingsprogramma, of een populariteitsscore dit vraagt. Hetzelfde gebeurt met voetballers, die een contract moeten tekenen, “vanaf hun geboorte hebben ze niets anders gewild dan voetballen voor Barcelona” en toch het volgende seizoen zie je ze vrolijk rondrennen in de kleuren van Ajax of AC Milaan. Maar Karol Woityla, slikt nooit een woord in, doet nooit water bij de wijn. Wat standvastigheid betreft is deze paus onfeilbaar.
Veel mensen beweren dat vastigheid in een wereld, waar niets vaststaat nauwelijks een deugd te noemen is. Consistentie, en consequentheid, zegt Aldous Huxley, is het tegenovergestelde van de natuur en in tegenspaak met leven. Alleen de doden zijn altijd hetzelfde. Paus Johannes Paulus leeft om dit gezegde tegen te spreken. Als hij zegt, luister naar wat ik zeg, weet je precies, waar het over gaat.
Mensen proberen natuurlijk houvast te krijgen in hun huwelijk, in het werk en wetten, voetbalteams, en dogma’s. Sinds we de witte rook uit de schoorsteen zagen komen in 1978 is Johannes Paulus niet afgeweken van zijn conservatieve uitleg van de leer. Verdachten we hem er een tijd geleden van dat hij misschien van koers veranderd was, over de evolutietheorie van Darwin, waar hij wat bevestigend knikte, bij een biologische proces, over het ontstaan van de mens, uit een soort oer-moeras, De paus heeft de evolutie geen millimeter gegeven, als het gaat over de evolutie van de ziel. Veel mensen buiten de kerk en ook er binnen, ikzelf hoor daar ook bij, vinden, dat de paus , constant verkeerd zit, als het gaat over geboortebeperking, vrouwenpriesters, hulp bij zelfdoding voor doodzieke mensen, scheiding en opnieuw trouwen, om er een paar te noemen.
GERESPECTEERD
Maar in tijden dat de storm van de verandering oude fundamenten uitholt en wanneer waarzeggers, actief lobbyen, verleidelijke voetbaltransfers, grondregels in drijfzand veranderen, geeft de paus misschien nieuw leven aan de ouderwetse woorden als trouwe volgeling en standvastige trouw. Samen met Moeder Theresa staat de Paus toch vaak hoog op de ranglijst van gerespecteerde mensen in deze wereld. Los van de slaafse gehoorzaamheid, zoals de hond van de Caspars, inspireert hij de genegenheid van miljoenen mensen en dat komt misschien wel, omdat je bij Johannes Paulus weet “Als hij blaft, bijt hij ook”. We kunnen veel van De Goede Herder leren. Misschien ook iets van Zijn herdershond.