'heilige' familie (2008)

De kerstboom staat er nog en de kaarsjes en lampjes en slingers houden het sprookje van kerstmis nog even overeind. Het kerstverhaal was trouwens helemaal geen sprookje. Alle engelengezang kon het verhaal van een jonge gezin, dat zelf maar moest zien hoe vervoer en een onderdak te regelen omdat de ambtelijke molen had bedacht dat ze zich ver weg moesten laten registreren, dat kon de diepe zucht om dit gedoe van hogerhand niet overstemmen. Wat ons betreft had het verhaal van die eerste martelaar Stefanus - op tweede kerstdag- en het verhaal van vandaag over dat gezin dat meteen mag meedraaien in de gewone gang van zaken, wat ons betreft had dat nog wel even mogen wachten. Maar het is niet anders.
Ouders herkennen dit wel: Eerst de spanning en daarna de euforie van een voorspoedige bevalling. Een sprookje mag het even lijken , maar is het niet. Die late voeding en die buikkrampjes midden in de nacht. Daar hangt niet veel glitter aan. Jaren later vragen ze zich af: “Hoe hebben we dat aan gekund?” Prachtig om te zien hoe zo’n kind zich vervolgens ontwikkelt. De zorg houdt gelijke tred ermee: inschrijven, consultatiebureau, inenten enzovoorts.
Het verhaal is zo oud als het evangelieverhaal van vandaag en nog ouder. Maria en Jozef zijn allang teruggekeerd naar de gewone dingen van de dag en vervullen de verplichtingen die van hen verwacht worden. Die voorspellingen van Simeon daar in die tempel van Jerusalem dat was natuurlijk prachtig en van die profetes Hanna ook al. Optimistische familieleden en vrienden zien meteen dat die kleine het nog ver zal schoppen, ja zelfs boven de middelmaat zal uitsteken, maar dat het allemaal niet gloria-victoria zal zijn ligt natuurlijk voor de hand. Jonge ouders hebben daar zo hun eigen gedachten bij: “Wat moet je hier mee in de opvoeding van de komende jaren”?
Het zal hun niet meer loslaten, ze bewaren het in hun hart, ze hopen er het beste van, ze maken er het beste van, ze vertrouwen er maar op dat hun wegen en de wegen van hun kind Gods wegen zullen zijn.
Overal waar dit zo is heb je een heilige familie. Mij lijkt dat er dus nogal wat heilige families zijn, maar zeker weet ik dat niet, want er is veel veranderd in wat wij in onze dagen een gezin noemen. Ze werken met z’n tweeën en het kind is in de crèche. De ouderlijke warmte in het weekend wordt verdubbeld, want het kind en zijzelf moeten het daar van hebben. Profeten komen ze verder weinig tegen, behalve de kinderarts, de leerkracht, de CITO-toetsen en -testen en zo meer. Als er maar warme liefde in de planning zit komt het wel goed. Toen gezinnen van 6 of zelfs meer kinderen geen uitzondering waren kwam het goed zonder die profeten want het hing aan elkaar van saamhorigheid, verdraagzaamheid en begrip.
Op deze dag, die kerkelijk te boek staat als de dag van de “heilige familie” laten we niet alleen onze gedachten, maar vooral onze gebeden gaan naar al die ouders en kinderen in onze totaal veranderde wereld. We zullen maar niets profeteren, we mogen wel hopen, vertrouwen en het beste er van maken om toch nog wat heilige families in stand te houden, waar de saamhorigheid, de verdraagzaamheid, respect en begrip nog gekoesterd worden, Amen.