De wonderbare gebeurtenissen van de kerstnacht zijn blijkbaar van heel korte duur. Het gezang der engelen galmt nog na als Lucas al overgaat tot de gewone gang van het leven: de pasgeborene krijgt een naam, wordt naar de tempel gebracht en besneden. Zijn ouders brengen, zoals iedereen, het voorgeschreven offer. Daarna verdwijnt de hele familie in de alledaagsheid van het gewone leven, in de anonimiteit, zoals dat nu heet. De traditie spreekt van het verborgen leven van Jezus, en alles wat men daarover meent te weten is in feite de vrucht van vrome fantasie. Het evangelie zwijgt over het leven in Nazaret. Omdat het zo gewoon en alledaags was?
Als we daar nu de grote adventsverwachtingen tegenoverstellen, en er ook nog de kerstaankondiging en de profetie van Simeon bijnemen, dan kunnen we op zijn minst zeggen: we hadden het anders verwacht. Is dat nu de beloofde Redder? Is Hij de Zoon, de Wonderbare Raadsman, de Goddelijke Held, de Vredevorst? Trouwens, wanneer Hij, eenmaal volwassen geworden, opzienbarende dingen zal doen, zullen sommigen blijven zeggen: ‘Die? Die is de zoon van de timmerman.’ Meer niet. En op het einde zullen ze roepen: ‘Kom van dat kruis af, dan zullen we in U geloven.’ Met andere woorden: wees duidelijk, blijf niet in de dubbelzinnigheid hangen, doe grootse dingen zodat er geen twijfel meer mogelijk is. Red de wereld, ban de ongerechtigheid, breng vrede en bedwing oorlogszuchtige dictators. Ook tegen zijn volgelingen doorheen de geschiedenis zullen dezelfde opwerpingen te horen zijn. Zelfs de heiligste tekenen die Hij aan zijn Kerk gegeven heeft, zijn onopvallend. Aan een eucharistieviering is niets ophefmakends. Toch is het in de gewoonheid, in de alledaagsheid van brood en beker dat Hij helemaal onder ons wil zijn.
We kunnen vertederd zijn over het kersttafereel, maar het houdt wel in dat God de weg kiest van het alledaagse. Hij wordt geboren in een gewoon gezin, houdt zich aan de geldende voorschriften en gaat de weg van alle vlees. En dat is reden tot wrevel. Zo wordt, om met de profetie van Simeon te spreken, ‘onthuld wat er in veler harten omgaat’. Had God geen andere weg kunnen kiezen om deze wereld te redden? Met meer duidelijkheid en resultaat?
Op die vraag is geen antwoord te geven, tenzij we over God gaan fantaseren (en daar zijn we heel goed in!). Het enige zinnige antwoord ligt in de feiten zelf: we stellen vast dat God ervoor gekozen heeft de weg van het gewone mensenleven te gaan. Van de wieg tot het graf, of juister: van kribbe tot kruis. Daarmee moeten we het doen. Met die alledaagsheid.
Daaraan aanstoot nemen is niet erg. Integendeel. We moeten door die wrevel heen om te beseffen hoe God werkelijk met ons omgaat. Het is Hem om de alledaagsheid van uw en mijn gewone leven te doen. Elders hoeven we Hem niet te zoeken.