Feest van de Heilige Familie (1999)

Ik ben een kind van deze tijd. Ik heb een kast, die uitpuilt van het speelgoed, en toch verveel ik me een ongeluk. Als ik iets vraag aan tante Irene, dat is mijn oppasmoeder, dan zegt ze: ga maar fijn spelen. Als mijn moeder thuis komt van haar werk en ik wil haar wat vertellen dan zegt ze: schatje, nu eventjes niet, ga maar fijn spelen. En als ik mijn vader vraag me even te helpen met mijn nieuwe legodoos, dan zegt hij: je hebt nog zoveel ander speelgoed, ga daar nu maar mee spelen. De kinderen van deze tijd, ze hebben van alles, ze zijn rijk, maar soms moet je zeggen: arme kinderen.
Ik ben een kind van deze tijd. Ik weet al veel meer dan mijn vader deed toen hij zo oud was als ik. Toen hij jong was waren er geen computers. Als hij uit school kwam moest hij eerst meehelpen op de boerderij, nou, dat hoef ik gelukkig nooit te doen, ik kan lekker computerspelletjes doen. Toen mijn vader jong was, moest hij altijd om acht uur naar bed, maar in het weekend mag ik lekker lang opblijven, soms wel tot twaalf uur, dat is tof want dan zijn er van die spannende films op de televisie.
De kinderen van deze tijd, hun leven is veel gemakkelijker, maar soms moet je zeggen: kinderen, wat leven jullie toch in een moeilijke tijd. Dingen zo zeggen, klinkt natuurlijk nogal negatief, en het is zeker niet altijd de werkelijkheid in onze samenleving.. De meeste gezinnen zijn gewoon goed, de meeste ouders zorgen op een geweldige manier voor hun kinderen. En toch is het goed om even stil te staan bij zorgelijke tendensen.
Dat beide ouders werken, dat is in deze tijd heel gewoon, maar bij twee fulltime banen komen kinderen veel aandacht te kort. Kinderen zijn duur, maar is tijd investeren in hen niet veel belangrijker dan geld investeren? De mooiste cadeaus kunnen nooit de ouderlijke liefde en aandacht vervangen.
Kind zijn van deze tijd, dat is beslist niet zo gemakkelijk, dat geldt zeker voor de opgroeiende jeugd, de teeners, maar ook al voor de kinderen van de basisschoolleeftijd, de vraag is: beseffen alle ouders en opvoeders dat voldoende. Of denken ze misschien wat al te gemakkelijk: wat mijn kinderen betreft zal het zo’n vaart niet lopen. Maar voorkomen is beter dan genezen.
En als wij in onze ingewikkelde maatschappij regelmatig problemen met de opgroeiende jongeren signaleren, dan is het wat al te simpel om de schuld bij de jeugd neer te leggen. Ook als gemeenschap zouden we ons wat vragen moeten stellen: zijn we als samenleving wel kindvriendelijk genoeg, doen we genoeg om hun te begeleiden naar een goede toekomst. Ik denk bijvoorbeeld aan de macht van de reclame, die onze hele samenleving in zijn macht lijkt te hebben, maar die ook de jeugd misbruikt voor commerciële doeleinden. Ze leggen op welke merkkleding in is, welke muziek zij mooi moeten vinden, welke haardos je moet hebben om er echt bij te horen.
Een kind zijn van deze tijd is beslist geen eenvoudige opgave. En daarmee is heel het opvoeden van kinderen, hen begeleiden op de weg naar volwassenheid, ook voor de ouders geen gemakkelijke opgave. Des te belangrijker dat zij er tijd en aandacht voor hebben.