Homilie
Twee dagen na de eerste lectuur van de lezing van vandaag en de ‘schok’ betreffende het thema (help! H. Drievuldigheid!) was ik ’s morgens onderweg naar mijn praktijk en reed ik met de fiets de bocht om toen er een paar meter voor mijn neus een vrachtwagen op het fietspad opdoemde. Ik moest de straat oprijden om er voorbij te rijden en zag hiervan het gevaar voor de vele schoolkinderen die deze weg elke dag nemen. Ik stapte af en wenkte naar de tuinman die takken in de hakselaar duwde en verzocht hem de vrachtauto met hakselaar nog wat dieper de tuin in te rijden zodat het fietspad niet meer versperd zou zijn. Hij antwoordde dat dat niet mogelijk was. Ik wees hem op het gevaar en verzocht dan tenminste een gevarendriehoek voor de bocht aan te brengen zodat autos zouden vertragen en fietsers gewaarschuwd zouden zijn en iets veiliger de rijweg op zouden kunnen. Daarop kreeg ik het antwoord dat dat niet nodig was want de politie was langsgereden en had gezegd dat het in orde was… Ik ben dan maar terug opgestapt en wegfietsend zag ik ineens de link met de farizeers die de wet toepasten en waar jezus tegen in ging om de wet van het hart te brengen. Deze man was in orde met zijn geweten want de politie had gezegd dat het in orde was. ..
Diezelfde avond in het naar huis rijden met de fiets, zwaar geladen en moe gewerkt, werd ik onwel in de bib. Ik was zelf al gaan zitten en had aan de bibliotekaresse een glas water gevraagd. Toen kwam er een moeder met 3 jonge kinderen binnen, het jongste op de arm, de 2 andere kinderen zowat 4 en 6 jaar oud en zorgvuldig boekjes kiezend. De mama sprak me aan en vroeg of het ging en dat ik zo bleek zag. Ik antwoordde dat ik me niet goed voelde en ik kreeg de raad wat suiker te eten en te rusten. Dat deed inderdaad deugd en ik grabbelde al mijn moed bij mekaar om verder te rijden. Toen stelde de vrouw die arts bleek te zijn voor me naar huis te brengen met mijn zware zak zodat het fietsen minder zwaar zou zijn. Het was kwart voor zeven, etenstijd, het jongste kindje duidelijk aan zijn bedje toe en met veel plezier brachten ze me met z’n allen naar huis en dan weer terug, want ze moesten helemaal de andere richting uit.
Wat een kontrast en wat een heel andere bezieling dan die ervaring ’s morgends. De vrouw handelde vanuit haar hart en bracht jezus boodschap tot leven. Daarnaast gaf ze me ook het gevoel dat er voor me gezorgd wordt en dat is iets wat me de laatste maanden meer en meer opvalt en duidelijk wordt, dat als we het willen zien, we dan in heel wat mensen de hand van god kunnen zien. God heeft namelijk geen andere handen dan de onze.
Zo ook nog later op de avond, ja allemaal diezelfde dag! belde een vriendin uit Duitsland om me te vertellen dat ze voor ons beiden een kamer geboekt had voor de zomercursus waar we samen aan deelnemen in juli. Ik had dat vaag gevraagd een paar maanden geleden, maar moest zelf nog terugbellen om te bevestigen… weer had ik het gevoel: er wordt voor me gezorgd en ik voelde me niet alleen gedragen door haar als vriendin maar ook duidelijk door iemand die in jezus geest leeft en dus zie en voel ik daarin dan ook de liefdevolle zorg van de vader, moeder of om het anders te zeggen: verbondenheid met hierboven..
En dan ervaar ik niet alleen aan den lijve Jezus’ geest die werkt in mensen, maar voel ik me geliefd niet alleen door mensen maar door god
En wat dan met die god die toelaat dat er rampen gebeuren, dat mensen lijden, dooreengeschokt worden door een aardbeving, door pijn, door verlies. Wat als we zelf het gevoel hebben, God, dit kan ik niet aan, het doet teveel pijn, het gaat mijn verstand te boven…
In antwoord hierop trof mij een stukje uit het boek Het Bernini mysterie van Dan Brown. God wordt daarin vergeleken met een liefdevolle vader die zijn kind waarschuwt voor mogelijke gevaren, maar hem de vrijheid geeft om bvb te leren skateboarden, ook als hij weet dat zijn kind daarbij het gevaar loopt zich te kwetsen. Een goede vader zal alles doen wat hij kan om te voorkomen dat zijn kind pijn lijdt en hem dus de nodige raad geven om hem dan te laten gaan en vergissingen te laten maken of ervaringen op te doen zodat het kind zijn eigen lesjes kan leren. En even tussendoor omdat het vaderkesdag is vandaag: daarin schuilt onder andere de grote kracht van vaders dat ze minder de neiging hebben om te bemoederen… :
Als we erin slagen onze pijn en tegenslag te zien als een leerschool, en blijven geloven in de weg die Jezus ons voorging, dan komt er vreugde, dan kunnen we bij al wat ons overkomt bidden met de woorden ‘uw wil geschiede’, dan leven wij in zijn geest en maken ook wij de brug tussen vader zoon en geest en voelen we ons daardoor heen verbonden met al wat is. En dan kom ik terug bij ons eerste verhaaltje over lachen. Dan wordt het leven feest, dan wordt de diepe vreugde van Pinksteren en de Drieeenheid een dagelijkse realiteit.