Een voetnoot als begin. Nauwelijks is de nieuwe president van Amerika geïnstalleerd, of de bisschoppen van dat land voelen zich gedwongen om hem aan te spreken over de gevaren die ontstaan als hij de wetten over abortus soepeler zou maken.
Abortus: het doden van kinderen in de moederschoot, zoals de kardinaal van Philadelphia het omschrijft. Daar laat de kerk zich onversaagd over horen. En dat gaat vrouwen aan. Alsof kinderen in de moederschoot geen vader hebben. Maar nooit horen we over het verwekken van leven. En dat gaat mannen aan. En evenmin horen we ooit een kwaad woord uit de mond van geestelijken over de enorme wapenproductie en -handel waarmee ontelbaar meer leven wordt gedood dan door abortus. Gaat het vijfde gebod, gij zult niet doden, dan vooral vrouwen aan?
Naar de eerste lezing, uit de profeet Jona. Zijn naam betekent duif. God riep hem op naar Ninive te gaan, een hele grote stad, met een doorsnee van drie dagreizen, en haar burgers aan te zeggen dat hun verdorvenheid tot God was doorgedrongen. Maar Jona maakte zich uit de voeten en ging scheep naar Tarsis, het uiteinde van de wereld. Middels een hevige storm op zee, en drie dagen in de buik van een grote vis, kwam Jona terug op zijn vertrekpunt. Nu sprak God hem voor de tweede keer aan: “Sta op, ga naar Ninive, en zeg haar aan wat ik u te zeggen heb gegeven.” Na slechts één dagreis, had Jona de bewoners van Ninive er van weten te overtuigen dat zij hun leven drastisch moesten veranderen. Of anders…! En dan staan er die unieke woorden: “En God zag wat zij deden: hoe zij terugkwamen van hun heilloze wegen. Hij kreeg spijt dat Hij hun met de ondergang gedreigd had. Hij bracht het niet ten uitvoer.”
Je mag wel zeggen dat die Ninivieten heel verstandige mensen waren, die maar weinig woorden nodig hadden om in te zien waar het om ging en daar werk van maakten.
In het evangelie zien we een merkwaardige overeenkomst: Jesus trof twee broers die bij het meer hun werk deden. Zij waren vissers. Hij sprak tot hen: “Komt, volgt mij; ik zal u vissers van mensen maken.” Terstond lieten zij hun netten in de steek en volgden hem. En even verder trof hij nog twee broers met hun vader aan het werk in hun boot. En ook daar gebeurde hetzelfde : “Hij riep hen, en onmiddellijk lieten zij de boot en hun vader achter en volgden hem.”
Juist zoals bij Jona, ging er van Jezus iets uit dat heel overtuigend werkte.
Bij Jona ging het om een dreigement : …of anders. Schrik zette de burgers aan tot verandering. In het geval van Jezus: Vissers van mensen worden. Wat is dat? Is dat zo overtuigend om onmiddellijk alles achter te laten?
Wat maakte Jezus zo sterk en zo overtuigend? Hier was niet de Jezus van de gedaanteverandering op de berg Thabor, niet de Jezus die over het water liep, die de storm bedaarde, die brood vermenigvuldigde en mensen genas.
Dat wat van Jezus uitging, is niet iets dat hij voor zich zelf opeist. Hij wist zich gedragen door wie hij Vader noemt, die wij ook onze Vader mogen noemen. Wat in hem aan het licht gekomen is, is de dynamiek van die Vader, die ook in ons tot zijn recht wil komen. Jezus liet zich aanspreken en aanraken door al wat “heilig” was. Hij wist zich thuis in het huis van zijn vader. Eens zal hij zich terugkennen in alle mensen. Wij kunnen daar nu al op aan werken. Waar wilt u beginnen?