3e zondag door het jaar (2009)

Sinds de afgelopen week is Barak Obama de nieuwe president van Amerika. Door velen is hij verwelkomd als een soort Messias, als een profetische figuur die alles beter zal maken. Ik hoop voor hem en voor iedereen dat hij die verwachtingen een beetje waar kan maken.
Hij is al een hele tijd bezig geweest om medewerkers rond zich te verzamelen, allemaal bekwame mensen die hij nodig heeft om zijn job te klaren. Verbeeld je eens dat hij zijn medewerkers zomaar van de straat geplukt zou hebben, een aantal mensen uit de getto’s in New York, enkele Latino’s uit Chicago, wat boeren uit het zuiden.
Iedereen zou hem voor gek verklaard hebben. Dan was hij waarschijnlijk meteen na zijn inauguratie weer weggestemd. Anderzijds: het zou best eens een goed idee kunnen zijn als hij zich ook liet adviseren door gewone mensen van de straat, daar speelt zich toch de werkelijkheid van het leven af.
Kijken we eens naar het evangelie van vandaag. Jezus was ook een Messias, een profetische figuur, een verlosser, die een nieuwe wereld wilde bewerken. Ook hij nam de tijd om medewerkers te vinden om samen met hen die geweldige taak te gaan vervullen.
En wat zien we: hij kiest een stelletje vissers, ruwe bonken die waarschijnlijk niet konden lezen of schrijven, mensen uit de provincie, door velen als minderwaardig volk gezien. Maar goed dat er toen geen paus en bisschoppen waren, die hadden hem dit vast en zeker ten strengste verboden. Hij had bestudeerde mensen moeten nemen, die waren er in Jeruzalem ook genoeg te vinden.
Uit de evangelieverhalen blijkt telkens weer dat Jezus niets moest hebben van al die geleerde heren uit Jeruzalem, die joodse schriftgeleerden krijgen regelmatig de wind van voren, vanwege hun bekrompenheid en lettertjesgeest. Zij maakten zich druk om allerlei kleinigheidjes en verloren daardoor vaak de werkelijkheid uit het oog.
Jezus kiest als zijn medewerkers een aantal vissers, beslist geen geleerden, waarschijnlijk ook niet de braafste mensen van die tijd, maar wel mensen die heel dicht bij de werkelijkheid van het leven stonden, mensen die midden in de natuur stonden, die, wachtend in hun bootje op vis in hun netten, veel tijd hadden om na te denken over de dingen van het leven. Mensen ook die vaak de pech hadden niets te vangen maar die toch doorgingen, in de hoop, in het vertrouwen dat het een volgende keer wel zou lukken.
Daarom waren zij in de ogen van Jezus geschikte kandidaten om hem te helpen en zijn werk voort te zetten. Jezus zelf stond ook heel dicht bij het gewone leven, zijn preken waren niet hoogdravend maar heel concreet geënt op het dagelijkse bestaan van de gewone man, van vissers en boeren.
Barak Obama wordt gezien als iemand die een verandering ten goede teweeg kan brengen, in Amerika en in de wereld van vandaag en zijn slogan is: Yes, we can, ja dat kunnen we. Daarmee roept hij op tot vertrouwen dat het anders kan, beter kan. Jezus kende geen Engels, anders had hij wellicht ook die kreet gebruikt.
Hij roept zijn toehoorders regelmatig op om vertrouwen te hebben dat het anders kan, dat het anders moet. En als wij zeggen dat we in hem geloven, dan moeten we niet passief aan de kant blijven staan als we dingen in de samenleving signaleren die niet goed zijn, maar veeleer kijken of we er iets aan kunnen doen. En we kunnen veel meer dan we vaak denken, Yes, we can, we kunnen het, misschien niet in grote dingen, maar ook de kleine dingen zijn van groot belang in een samenleving.
Als we dat vertrouwen hebben, dan is er toekomst toekomst voor iedereen, ook voor de dopeling van vandaag, voor alle kinderen die nu opgroeien in onze wereld. Geloven in Jezus’ boodschap is ook het vertrouwen hebben dat we veel kunnen doen om die toekomst goed te maken. Yes, we can, we kunnen het, maar het moet ook zijn: Yes, we will, we willen het. En het kleine beetje dat we kunnen doen, kan van enorme waarde zijn.