Wat Jezus vraagt in dit fragment uit het evangelie is zeer duidelijk en zeer indringend. Hij is op tocht met zijn leerlingen. Weer steekt de jaloezie bij de leerlingen de kop op. Er wordt hem gevraagd door twee van hen: als u de glorie behaald hebt, geef ons dan de beste plaats: aan uw linker- en aan uw rechterhand. Wat moet dit een teleurstelling voor hem zijn geweest. Voortdurend liet hij zien dat hij niet kwam om te heersen, dat hij niet de beste plaats zocht, maar heel simpel en heel eenvoudig de dienaar van allen wilde zijn. En toch kon hij het bij zijn naaste medewerkers niet klaar krijgen om die geest van dienstbaarheid op hen over te brengen. Hij wordt niet kwaad bij deze teleurstelling. Zijn blijheid en zijn optimisme houden ook bij deze teleurstelling stand. Het blijkt uit zijn antwoord: zitten aan mijn rechter- of linkerhand kan ik je niet geven. Maar de beker die ik moet drinken zul je ook drinken. De Mensenzoon is niet gekomen om gediend te worden, maar om te dienen. Onder jullie moet het zó worden dat wie de grootste wil zijn, de dienaar van allen moet worden.
Intussen leven wij tweeduizend jaar later. Wij hebben het oprechte verlangen om die geest van Jezus gestalte te geven in ons leven al lukt ons dat nog niet altijd. En sommige mensen onder ons hebben de consequentie getrokken hun leven, of een groot deel van hun leven, in dienst te stellen van de missie of ontwikkelingshulp. Als je op Schiphol deze mensen ziet vertrekken dan geneer je je een beetje. Deze mensen geven inderdaad honderd procent aan ontwikkelingswerk. En zij doen dit niet om op de eerste plaats te preken over dienstbaarheid, maar om in hun eigen lijf te laten zien dat God om de mensen bezorgd is.
Er klinken vele kreten om hulp vanuit die jonge kerk. Er is onrecht. Die landen gaan gebukt onder een enorme schuld, die ze feitelijk al hebben afbetaald aan rente, aan bepaalde banken van ons. Zelfs ruimschoots hebben afbetaald. Wordt het geen tijd, dat we de banken waar wij een rekening hebben staan eens gaan controleren en gaan bevragen op dit punt?
Er is honger. En als er een actie is geven we wat. Maar hoeveel? En merken we daar wat van? Onze vakbonden beleggen een staking, om loonsverhoging of meer sociale zekerheid. En wij staken duchtig mee. Maar in die landen is geen sociale zekerheid. Daar hebben zij er nog nooit van gehoord zelfs. Is het wel bij iemand opgekomen dat er ook een staking mogelijk zou zijn om voor die mensen wat sociale zekerheid te geven? Of om tenminste een einde te maken aan het verschrikkelijke feit dat die mensen sterven van honger?
Voor het zover is, zou ik willen vragen: geef gul in de collecte, want anders kunnen wij onmogelijk zingen: ‘Zolang er mensen zijn op aarde, zolang zult gij ons niet ontbreken'.