Jezus weet echt van geen ophouden. Hij jaagt werkelijk iedereen tegen zich in het harnas. Eerst waren het de joden. Die staan in het Johannesevangelie voor Jezus’ echte tegenstanders. Zij vroegen zich af hoe Hij zijn vlees te eten kon geven. Nu krijgen ook zijn medestanders het moeilijk met zijn aanstootgevende taal: ‘Wie kan daar nog naar luisteren?’ In plaats van wat gas terug te nemen, doet Jezus er nog een schepje bovenop: ‘Wat dan als jullie de Mensenzoon zien opstijgen,’ vraagt Hij uitdagend. Dit is een toespeling op zijn verrijzenis en verheerlijking. Dat zal nog veel moeilijker aan te nemen zijn.
Een aantal van zijn volgelingen houdt het daarmee voor bekeken. Alsof dat nog niet volstaat, richt Jezus zich onmiddellijk tot die groep die Hij zelf uitgekozen heeft, de twaalf: ‘Jullie willen toch niet ook weggaan?’ Wij moeten dat lezen als: ‘Ik zal jullie niet tegenhouden of trachten te overreden. Wie met Mij meegaat, moet het uit vrije wil doen. Ik dwing niemand.’ Zo zet Hij doelbewust werkelijk iedereen in de wind.
Het mag vreemd lijken, maar ik vind dat het evangelie op die manier veel dichter bij ons komt. Al wie gelooft, kent momenten waarop hij of zij aanvoelt: dit gaat te ver, ik kan niet meer volgen, ik moet afhaken. Dat wordt bovendien nog versterkt door het culturele klimaat van onze tijd. De stemmen tegen het geloof zijn duidelijk hoorbaar. Ze versterken onze eigen aarzelingen en vragen.
Zijn daarom slechte ut lauwe gelovigen Niet per se. Het ligt zelfs niet aan onze mentaliteit of aan de moderne wereld. Het is gewoon van alle tijden! Zelfs toen Jezus nog in levenden lijve op aarde rondliep, keerden sommigen Hem al de rug toe. Medestanders, let wel! Mensen die Hem eerst enthousiast gevolgd waren! Dat zegt iets over hoe mensen nu eenmaal zijn, maar het zegt nog veel meer over Jezus en zijn boodschap. Er zijn heerlijke kanten aan het geloof, maar bij momenten stuit het ons ook tegen de borst. Niet alleen als het gaat over Jezus, die zijn lichaam voor ons geeft in het brood van de eucharistie, maar ook als ons gevraagd wordt onze vijanden lief te hebben of altijd weer vergeving te schenken. Niemand doet dat graag. Door dat te eisen, jaagt Jezus iedereen op stang.
En dan? Wat staat er ons dan te doen? We mogen weggaan. Maar er moet wel nog één vraagje gesteld worden: als je de Heer de rug toekeert, waar kun je dan nog naar toe? Wie heeft er in deze wereld nog een boodschap die werkelijk de moeite waard is? Akkoord, Jezus stuit je bij momenten tegen de borst, maar anderzijds is er niemand anders die ons komt zeggen dat God liefde is, dat wij zijn kinderen zijn en dat Hij ons nooit zal loslaten, zelfs niet in het uur van onze dood. Dat en dat alleen zijn woorden van eeuwig leven. Mag iemand die met een dergelijke boodschap naar ons toekomt en die er zelfs zijn leven voor geeft om het allemaal waar te maken, her ons bij momenten nier eens wat moeilijk maken?