Horen wat we willen horen (2006)

Heel vaak zeggen wij dingen, waarvan wij veronderstellen dat de ander hetzelfde denkt. Het kan dan wel eens pijnlijk zijn wanneer dit niet gebeurt. Dit ervaren ouders in hun contact met opgroeiende jeugd. Enerzijds vraagt men om een bevestiging en anderzijds om een toetsing van gedachten. Op het eerste moment lijken mensen goed wanneer ze de ander altijd gelijk geven, maar later kan wel eens verweten worden. Ditzelfde vinden wij ook terug bij het leven bij de Kerk. Daar merk je dat mensen hun eigen normen en regels opstellen en anderzijds hebben ze toch gevoel dat dit niet helemaal klopt. Er is dan behoefte aan een eerlijk antwoord. Het valt mij op dat ouders vaker meegroeien in veranderende opvattingen omdat ze hun kinderen en kleinkinderen niet willen afvallen. Dingen die vroeger benoemd werden als ‘helemaal verkeerd’ worden nu normaal en hedendaags genoemd. Iemand die wat tegenspel levert merkt in zo’n situatie dat mensen vaak staan te wachten op bevestiging en erkenning. Een medegelovige die kritisch is, kan wel eens als lastig worden ervaren.
Uit het leven van Jezus blijkt dat Hij soms bijzonder tegemoetkomend kon zijn. Zeker wanneer dit een weg was om bepaalde mensen weer een nieuwe kans van leven te geven. Maar ook ontmoette Hij weerstand waar het ging om het doorbreken van de gevestigde orde. Waar het ging om zaken die werden aanvaard omdat ‘het nu eenmaal altijd zo geweest was’ kon Jezus ervaren worden als een luis in de pels van menige ‘gelovige’. Het provocerende van zijn leven was dat Hij zich altijd gepresenteerd heeft als de Zoon van God, iets wat godslasterlijk was in de ogen van velen. Hij was immers toch maar gewoon de zoon van een timmerman. Daarnaast permitteerde Hij zich om zichzelf te presenteren als de Weg naar God toe. Zijn Leven noemde Hij brood dat gegeten moest worden. Zijn manier van Leven noemde hij de Weg. De inhoud van zijn Leven noemde hij de waarheid en de kracht van zijn Leven noemde Hij de Geest die levend maakt. Hiermee vroeg Hij van mensen op om helemaal te bouwen op zijn Leven en zich volledig aan Hem toe te vertrouwen. Zeker voor hen die hielden van een rijk keuzepakket was dit een grote opgave en velen haakten dan ook af.
Ook wij zeggen te leven in een pluriforme samenleving en kiezen graag uit van alles om ons eigen leven vorm te geven. Wij groeien mee in bepaalde opvattingen en nemen ons te weinig tijd om die ‘op afstand’ naar waarde te schatten. Wij houden er steeds minder van om onze daden te verantwoorden en poneren ze als de enige juiste weg. Daardoor laten wij vaak kostbare dingen verloren gaan die wel nog in de wereld zijn, maar steeds minder behoren tot ons levensdomein. Het bouwen op ideeën in plaats van op personen leidt tot een zakelijke samenleving, waarin het sociale steeds meer onder druk komt te staan. Zolang de mens onafhankelijk kan zijn, zal men dit minder opmerken. Maar zodra wij zelf in het gedrang komen, merken wij hoe andere waarden weer belangrijk worden. Jezus is in de laatste twintig eeuwen nooit van ons weggeweest. Soms stond Hij in het centrum van het leven, maar soms was Hij ook een roepende in de woestijn. Ook nu blijft Hij met ons bezig. Hij geeft ons niet altijd gelijk, maar laat ons niet in de steek. Hij geeft ons dingen mee waar wij vandaag moeite mee hebben, maar die wij morgen gretig aanvaarden. Zo begeleidt Hij ons op de weg naar het leven dat werkelijk toekomst heeft.