Als bij u thuis een plaats aan tafel onbezet blijft, of een bed onbeslapen, dan komt onvermijdelijk de vraag: ‘Waar zou die nu zitten?'
Nu in de kerk veel stoelen onbezet blijven, moeten wij ons dan die vraag niet stellen? Waar zouden zij nu zijn, waar zouden zij brood halen om van te leven, waar zouden zij geestelijk onderdak vinden?
We zouden de vraag ook kunnen omkeren: ‘Waarom is mijn stoel wel bezet?’ Wat is dat voor een brood dat ik hier kom zoeken, brood om van te leven?
‘Ik laat mijn geloof niet schieten, zei die man anders voel ik me een verloren voorwerp dat aan niemand toebehoort.'
Misschien hebben wij er nog niet dieper op in geweest, maar voor iemand die ooit echt gelovig is geweest, is het niet simpel om dat geloof vaarwel te zeggen. Het gaat hem over iets dat zeer diep in het leven ingrijpt.
Afhaken wil zeggen: van binnen een beetje eenzaam worden. Als we alleen de wetenschap volgen dan is een mens inderdaad slechts een verloren voorwerp, een tijdelijk en bijkomstig verschijnsel.
Als we ook het geloof volgen dan zijn we geen verloren voorwerp maar een verloren schaap dat gekoesterd wordt en op de schouder van de herder getild wordt op weg naar huis.
Door het leven mogen gaan met de innerlijke zekerheid dat er Iemand is die ons nooit vergeet, is een grote morele kracht in het leven als brood om van te leven.
God is voor ons als de Einder heel ver en toch bereikbaar, de einder waar hemel en aarde samenkomen, tijd en eeuwigheid in mekaar overgaan.
Als we in ons gelovig zijn zouden doordringen tot die kern, ons niet zouden blind kijken op de details of op de minder fraaie kanten van het kerkgebeuren, dan zouden wij het gesprek met diegenen die afgehaakt hebben, weer kunnen opnemen en samen met hen tot nieuwe verrijkende inzichten kunnen komen.