Bij de lezing van dit evangelie ben ik bij één zin blijven stilstaan, die me erg getroffen heeft: ‘Er is hier een kleine jongen met vijf broden’. Eigenlijk weten wij niets van die jongen, hij is naamloos, er wordt niet gezegd wat er verder met hem gebeurd is. Wij weten ook niet hoe het kwam dat hij die broden bij zich had, terwijl de anderen niets bij zich hadden. Alles is heel bewust zo klein mogelijk gehouden. Een kleine jongen, en die Palestijnse broden waren niet veel dikker dan een pannenkoek bij ons, uitgestreken deeg dat op een platte steen gebakken werd. Ze waren van gerstemeel, wordt er gezegd, dat was voedsel voor dieren en heel arme mensen.
Toch brengt Andreas die jongen bij Jezus. Daar staat dat kleine jongetje, met zijn vijf broodjes en twee visjes in zijn handen, voor Jezus. Je zou er wel een foto van willen maken. Jezus nam die jongen zijn broodjes zeker niet af. Die jongen gaf ze aan Jezus. Hij begreep al evenmin als Andreas wat Jezus met die gerstebroden kon aanvangen: ‘Wat betekent dat voor zo’n aantal!’ Maar hij gaf ze aan Jezus in het vertrouwen dat Hij er wel iets mee zou weten aan te vangen. Dan zegt Johannes heel eenvoudig: ‘Jezus nam de broden, sprak een dankgebed uit en liet ze uitdelen aan de mensen’. Zo werd die arme gave van die kleine jongen in de handen van Jezus de rijke gave van Jezus zelf, die alleen brood gaf tot verzadiging toe en van die twaalf overgebleven manden eten wij nog altijd in elke eucharistieviering. Voor mij bestaat de boodschap van dit evangelie hierin, dat Jezus voor de verzadiging van allen, het wegschenken van de enkeling nodig heeft. Het was te weinig, zeggen de apostelen, maar in de handen van Jezus was het voldoende om allen te verzadigen. Om dit wonder te bewerken, was die kleine jongen, die zijn broodjes weggeeft, evenzeer nodig als de Heer zelf, die daarmee allen verzadigen wilde.
Aan dit tafereel kunnen wij in veel omstandigheden van ons leven terugdenken. Wij weten dat miljoenen mensen van honger dreigen te sterven. Wij weten dat onze giften voor de Derde Wereld maar een druppel zijn op een gloeiende plaat: wat is dat voor zo velen? Te weinig, dat weten we allemaal. Maar als wij dat weinige wat we hebben in de handen van Jezus willen leggen, dan kan daaruit een wonderbare broodvermenigvuldiging ontstaan. Onze zaak is het eigenlijk alleen, dat wij willen delen, de zorg voor zo velen is de zaak van de Heer.
Dit tafereel kunnen we ook toepassen op de situatie in onze parochie. Het aantal priesters wordt minder, de priesters vergrijzen. Er zijn goddank al een aantal leken die helpen, maar wat betekent dat voor zoveel noden? Als iedereen van ons nu eens zou willen delen in deze nood, hoe arm en klein zijn bijdrage ook zou zijn, als wij allemaal onze medewerking in de handen van Jezus zouden leggen, dan zou daar zeker een wonderbare broodvermeerdering uit kunnen groeien.
Je kunt dit tafereel ook toepassen op ons eigen leven. Je hebt je ingezet voor de opvoeding van je kinderen, voor het welzijn van de parochie, en als je na jaren daarvan een balans maakt, dan kun je je afvragen: wat heb ik nu eigenlijk in handen? Misschien niet veel meer dan vijf kleine broodjes. Je zou daardoor teleurgesteld of ontgoocheld kunnen worden. Denk dan aan die kleine jongen en aan de Heer Jezus. Het is misschien echt niet de moeite waard, wat je nog in handen hebt, maar als je dit alles vertrouwvol - zoals die kleine jongen - in de handen van Jezus legt, dan zal het voldoende zijn om velen te verzadigen.
Jezus nam het brood en brak het om het te verdelen. Op het einde van zijn leven nam Jezus nogmaals het brood om het te breken en te verdelen, als een teken van zijn leven. Hij zei toen: ‘Doe dit ook om Mij te gedenken’. Wij hebben dit teken van Jezus nog zo weinig begrepen. Wij moeten de gedachtenis van Jezus vieren in ons dagelijks leven, door ons leven te breken en te delen met anderen. Zo wordt de hele wereld geconsacreerd tot Rijk van God. Wij vergeten vaak het meest wezenlijke van ons christendom: het breken en delen van ons leven met anderen, wij gedenken de Heer te weinig om te doen wat Hij ons heeft voorgedaan.