Als we dit evangelie lezen zouden we het woordje brood, best kunnen vervangen door olie. Aardolie betekent vandaag wat brood betekende voor de landelijke bevolking van het toenmalige Israël. Brood was voor hen levensnoodzakelijk. Onze energievoorziening en onze economie draait op olie.
Onze planeet heeft reusachtige ondergrondse olievelden, afkomstig van de voorhistorische regenwouden. Opgespaarde zonne energie, miljarden eeuwen oud.
Nu komen we langzaam tot het besef dat deze velden, hoe reusachtig ook, beperkt zijn, zoals toen het brood.
In het evangelie vraagt Jezus aan Filippus: “Hoe gaat gij aan brood geraken voor zoveel mensen.?” De vraag is dezelfde:“Waar halen wij de nodige olie vandaan voor de hele wereldbevolking?”
Het verbruik van olie zoals wij dat in onze industrie en in onze leefwijze gewoon zijn, is niet mogelijk voor de hele wereldbevolking. “Wat betekent dat voor zo’n aantal?”
I.a.w. Er is een grens in tijd en in hoeveelheid aan onze welvaart, en wij hebben die grens overschreden. Er is niet genoeg voor allemaal en we zitten met zijn allen op hetzelfde ruimteschip “aarde”. We zullen dus samen overleven of samen ten onder gaan.
Het is een simpel gegeven, een nuchtere vaststelling waar iedereen mee akkoord kan gaan. Alleen de reactie daarop zal verschillen: paniek en hebzucht of vertrouwen en solidariteit.
Een gelovig mens plooit met een andere gezindheid zijn krant open. Slechte tijdingen, blijven slechte tijdingen maar een gelovige zal daarop niet paniekerig en niet hebberig reageren.
We zijn als de mensen die mogen plaats nemen op het grasveld aan het meer van Genesareth, vertrouwend zonder te zien. Vertrouwend dat alles terecht komt. En eigenlijk is dat niet zo dwaas want het verleden leert ons dat elk probleem uiteindelijk toch naar een oplossing gaat, meer nog, dat elk probleem en elke crisis oorzaak is van vooruitgang.
Zijn er dan geen grenzen aan ons vertrouwen? Is een gelovig mens dan blind in zijn vertrouwen? Neen, gelovig zijn is vertrouwen maar ook zich verantwoordelijk weten.
Geloven is niet passief ondergaan.
Als de mensen Jezus tot koning willen uitroepen, als zij zich aan Hem willen vasthechten als diegene die maar voor alles moet zorgen, dan trekt Hij zich in de bergen terug, geheel alleen.
Voor de volgende maaltijd zullen ze zelf moeten zorgen. Als ze hun verantwoordelijkheid op Hem willen afschuiven, dan verdwijnt Hij.
Ook in de energievoorziening zal de mens zijn verantwoordelijkheid moeten opnemen in het zoeken naar nieuwe mogelijkheden en in een rechtvaardige verdeling.
Laat dit evangelie over ons komen als een glimlach van God die ons geruststelt, dat Hij ten gepaste tijde ingrijpt maar dan ook weer verdwijnt. Hij heeft nu eenmaal zijn wereld aan onze handen toevertrouwd.