Wat Jezus ook bedoeld mag hebben, toen hij zijn leerlingen een ogenblik rust wilde gunnen, het werd geen ‘onderonsje’. Het werd geen dagje vrijaf, als vrienden onder elkaar. Wat als pauze bedoeld was, liep uit op een hectische middag. En dat is voor ons zeer herkenbaar. Dat hoort bij de dingen die ons ook vandaag de dag nóg overkomen. Je had gedacht een rustige wandeling te maken, maar hei lijkt wel of ze het geroken hebben: de buren, de collega’s, de kinderen. Je had gedacht eens even bij jezelf te kunnen komen. Je bad je agenda met opzet thuisgelaten, je correspondentie, de was, en de strijk. En dan ineens blijkt dat alles als het ware met je is meegereisd. Hoe komt dat?
Komt dat niet doordat wij in een overvolle wereld leven? Komt dat niet doordat er gewoon niet genoeg ruimte is voor een ogenblik rust? Datgene wat wij nog Vrije natuur noemen, wordt op dezelfde dagen en tijden door iedereen bestormd. In plaats van stilte te vinden, lopen de rustzoekers ook daar elkaar ongewild voor de voeten. En ook innerlijk dragen we geen rust bij ons. Elke dag stouwen wij onze geest met onnoemelijk veel indrukken vol. Allerlei informatie over wat er in de wereld gebeurt, over politiek, gezondheid, techniek, sport: we dragen het allemaal bij ons, en nemen het mee op de momenten dat we vrij zouden willen zijn. We voelen de stress haast niet meer, omdat die erbij begint de horen.
Hoe zou dit verhaal uit het Marcusevangelie, waar het blijkbaar ook helemaal misloopt, ons kunnen helpen? Kan door de vertelling van zo’n mislukte uitstap van Jezus onze innerlijke rust iets groter worden? En wat heeft dat dan met geloof te maken? Wat voor zinnigs kunnen we daaruit leren? Laten we ons even in de situatie van de leerlingen verplaatsen. Ze hebben al de hele dag geen tijd gehad om te eten, maar turend naar de wal in de verte rijst nu bij hen het bange vermoeden dat het dáár helemaal geen gezellige picknick gaat worden. Ziet het daar niet zwart van het volk? Ze zeggen niets, maar je hoort ze denken: laten we wegwezen, laten we gauw het roer omgooien anders zijn we verder weer de hele dag doende met ziekte en ellende van mensen. Sorry, maar wij zijn hier nu eventjes niet voor jullie.
Wegwezen; dat kan inderdaad op dat moment nog. Het meer van Galilea biedt hun die ontsnappingskans. Maar het gebeurt niet. Er gebeurt iets heel wonderlijks, waar de leerlingen niet van terug hebben. Jezus ziet die mensen juist niet als een streep door de rekening. Hij ziet ze. Hij ziet ze zoals ze zijn. Nog veel en veel meer afgetobd dan eerst na hun haastige wandeling. Hij ziet hun vragende, angstige, smekende gezichten. Hij heeft geen rust voordat hij hun nood heeft beantwoord. In één klap hebben ze de voorrang gekregen. Het is alsof Jezus zonder woorden zegt: Kijk nou eens met mijn ogen. Zie het niet als een streep door je rekening. Denk nou niet dat je écht rust vindt als je hen gezien hebt en er dan tussenuit knijpt. Juist waar jouw plannetje doorkruist wordt, daar gebeurt het, dáár is leven. Dáár moet je zijn. Leven is, dat je je eigen vrijheid en rust durft te delen met wie op je weg komen: kinderen, collega’s of god-weet-wat voor mensen met pech die ons levenspad kruisen.
Dat heeft wel degelijk iets met geloof te maken. Met geloof dat liefde, betrokkenheid op mensen, nooit vrijaf neemt, en tegelijk ten diepste rust geeft. Dat is de leerschool van het meeleven waarover Jezus van Nazaret ons vandaag iets duidelijk maakt. Dat geloof helemaal niets voorstelt als het dit niet oplevert.
Niet dat dat nu een nieuw idee was. Ook de profeet Jeremia, waarvan we ook een stuk gelezen hebben, had het daar al over. Pas op voor de mensen die niet écht een hart voor je hebben en je in de kou laten staan. Pas op voor degenen die mooi weer met je spelen, maar op de vlucht slaan als het erop aankomt. Hier was er een die niet op de vlucht ging. Hij deed het.
De ansichtkaarten worden weer hij miljoenen de wereld over gestuurd. Hoeveel hartelijke groeten worden er niet verzonden terwijl op die kaarten de wonderen van de cultuur staan afgebeeld. De ansichtkaart die het evangelie ons vandaag uit Galilea stuurt, daar staan alleen maar mensen op. Daarom hebben we onze verzameling hier ook op een heel bijzondere manier bij elkaar gezet. De kaarten waar mensen op staan, hebben we in het midden gezet. Want welke vorm van rust het evangelie van Jezus ons ook brengt, mensen zullen in zijn Naam altijd centraal staan.