Antoine de Saint Exupéry, franse piloot in de pionierstijd van de luchtvaart, had op zijn vlucht Toulouse-Dakar een noodlanding moeten maken met zijn postvliegtuig. Hij was terechtgekomen in de woestijn waar hij de nacht doorbracht.
“Ik voelde me als een verdwaalde sterveling, tussen het zand en de sterren, met mijn adem als enige zachte zekerheid.”
Met die woorden tekent hij ons menselijk bestaan ten voeten uit.
Waarom die adem en die hartenklop? Wat betekent dat stukje zelfbewustzijn in de oneindigheid van de kosmos? Wie ben ik? Waar ligt mijn bestemming?
Eeuwenlang hebben mensen zich die vragen gesteld. Ook al hadden zij alle moeite om materieel te overleven, toch gingen zij ook dan op zoek naar antwoorden, gingen zij op zoek naar een profeet, naar een goeroe, naar een kluizenaar.
Ook die mensen uit het evangelie die Jezus achterna liepen, leefden in barre omstandigheden en toch hadden zij honger naar een woord om van te leven.
Vandaag is de grote massa in dit westen anders ingesteld. De zoektocht naar de zin van het leven is stopgezet. Men heeft ons wijsgemaakt dat er geen antwoord is, dat er dus geen vraag moet gesteld worden.
“Maar maak er ondertussen maar het beste van” voegt men er aan toe. En men overstelpt ons met allerlei consumptie, en elektronische spullen die vaak overbodig zijn, maar die toch onze aandacht van de levensvragen afleiden. Men dwingt ons te kijken naar programma’s en te luisteren naar muziek die alle nadenken stillegt. En als dat nog niet helpt zijn er nog altijd de middelen die ons in een roes brengen, sterk genoeg zijn om alles te doen vergeten en op te gaan in niets.
Schapen zonder herder? Of veeleer schapen die geen herder wensen?
In die tijdsgeest trachten wij staande te blijven als gelovigen, misschien nog meer dan anderen overtuigd dat wij inderdaad verdwaalde stervelingen zijn tussen het zand en de sterren, maar stervelingen die toch zichzelf durven bevragen en durven zoeken naar de zin van het leven en intuïtief die zachte zekerheid verwerven dat wij meer zijn dan stof, meer dan een bundel genen maar dat wij wezens zijn die in het bestaan zijn geroepen door Iemand die niets dan Liefde is.
Eucharistie vieren is samen plaats nemen in dat bootje met Christus die ons zegt: vaart nu naar de overkant. Naar de overkant varen is zich afstoten van de oever, zich losmaken van de oppervlakkigheid van deze tijd om even op te gaan in zijn aanwezigheid, en te ervaren dat wij geen verdwaalde stervelingen zijn, maar dat we de zachte zekerheid hebben dat we in zijn liefde ons altijd mogen thuis voelen.