Dit verhaal van de storm op het meer is een verhaal met een dubbele bodem, d.w.z. er schuilt een diepere betekenis achter. Dat blijkt al uit het feit dat Marcus Jezus laat slapen te midden van een storm die zelfs zeevaste vissers in doodsangst brengt. Het verhaal duidt op de geschiedenis van de Kerk, die als een notendop heen en weer geslingerd wordt, maar toch in Gods handen is. Het is ook ons eigen levensverhaal. Wij zijn wel niet meer bang voor de stormen op zee, maar wij zijn nog even bang voor de stormen van het leven. Wij dreigen allemaal van tijd tot tijd weg te zinken in de angst van de zinloosheid van ons bestaan. Die angst kan vele gezichten hebben en staat je overal voor ogen: angst voor ziekte, angst voor de toekomst, angst voor de dood. Sommige mensen willen zich tegen deze bestaansangst weren door het dragen van een talisman, door het consulteren van horoscopen of het raadplegen van helderzienden en kaartlegsters. De evangelist duidt ons een andere weg aan om die angst te overwinnen.
Hij zegt dat wij met onze angst naar God kunnen gaan: ‘Heer, raakt het U niet dat wij vergaan?’ riepen de bange apostelen uit, terwijl Jezus rustig op een kussen lag te slapen. Wij mogen ook met onze angsten naar de Heer gaan: ‘Heer, raakt het U niet, dat miljoenen kinderen van honger sterven? Raakt het U niet dat heel de schepping vernield wordt door giftige stoffen? Raakt het U niet dat zoveel mensen dag en nacht tot U roepen, terwijl zij in de zorgen van het leven ten onder dreigen te gaan?'
De Heer heeft de apostelen niet verweten dat ze angst hadden. Je helpt een angstig mens niet door hem te verbieden angstig te zijn. Als een kind alleen moet blijven in een donkere kamer, dan verbiedt moeder het niet angstig te zijn, dat zou de angst alleen maar vergroten, nee, zij laat de deur op een kiertje open, zodat er minstens een lichtstraal in de duistere kamer valt en het kind voelt dat het in zijn angst niet alleen is. Het geloof verbiedt je niet angstig te zijn, het praat de angst niet weg, maar probeert een lichtstraal van hoop in de duistere kamer van je leven te laten vallen. Die lichtstraal is de helpende aanwezigheid van Jezus. Ook als Jezus schijnt te slapen, Hij blijft toch altijd aan je zijde. Geen enkele bedreiging mag je radeloos maken, want Jezus redt, dat is zijn naam, en samen met Hem kun je nooit te gronde gaan.
Zo is de slotsom van dit verhaal: je moet altijd blijven geloven. Wat Jezus de apostelen verweet, was hun klein geloof: je weet toch dat Ik bij jullie ben, waarom zijn jullie dan zo angstig? Angst is volgens Jezus altijd het gevolg van een klein geloof. Nood leert bidden, Maar nood kan mensen ook stom en bitter maken. Nood leert je alleen bidden als je een verbinding kunt leggen tussen je angst en de helpende aanwezigheid van de Heer. Daardoor kan een lichtstraal van Gods liefde in de duistere plekken van je leven binnenvallen. Het moet erg zijn, als je met het probleem van de dood, van een ongeneeslijke ziekte, niet meer naar God kunt gaan. God neemt je problemen niet weg; christenen gaan even zwaar gebukt onder het lijden van de wereld als anderen; maar in de duisternis van het lijden hebben zij een lichtpunt; de helpende aanwezigheid van de Heer. Niet de storm brengt je leven in gevaar maar de angst.
Ik zou u zo een geloof willen toewensen, dat voor geen storm meer angstig wordt, een geloof dat alle moeilijkheden overwint, dat de stormen en de golven van het leven in de hand kan houden. Veel mensen getuigen van zo’n geloof, getuigen dat God je nooit boven je krachten beproeft, dat God ook zalft waar Hij slaat. Uit deze woorden spreekt de ervaring van de Gods trouw. Als je gelooft zul je hetzelfde ervaren wanneer je verzinkt in de golven van de dood. Dan zal blijken hoezeer Jezus je draagt, hoe Hij je zal opnemen bij zich, zodat geen boosheid je meer kan treffen. Angst en vrees helpen je niet, maar alleen het geloof in, en de hoop op de Heer Jezus, ook als Hij nog schijnt te slapen. Gebed is zeker niet nutteloos in een tijd vol angst en zorg, in een Kerk vol angst en zorg, in een leven vol angst en zorg.