Als je zaad in de grond hebt gestopt, moet je het laten groeien. Het heeft geen zin elke dag aan de grond te gaan vragen of het zaad al is gekiemd. Als je een boom hebt geplant, moet je de natuur haar werk laten doen. De boom groeit niet omdat wij wasdom geven. De boer mag rustig slapen. Hij is een wachter. De boer is een liturg: hij viert de rituelen van het leven.
Over dit thema is in de voorbije jaren zeer veel geschreven. Je mag van een mens niet alles verwachten. Je mag zeker niet alles meteen verwachten. Ook de mens mag groeien zoals de vruchten der aarde. Ook de mens heeft zijn leertijd en zijn groeitijd. Mens worden gaat langzaam. Meestal is dat proces nog niet af bij onze dood. Iedere vader en moeder, iedere pedagoog, iedere geestelijke begeleider doet er goed aan deze wetmatigheid te eerbiedigen. In het Frans hebben ze daar een onvertaalbare uitdrukking voor: brûler les étappes. Een mens mag geen te snelle eisen stellen aan de natuur. Dan verbrandt hij wat groeien wil. Boeren eerbiedigen de trage goedheid van moeder aarde.
Voor iedere goede lezer is het intussen wel duidelijk geworden dat met deze beeldspraak iets gezegd wil worden over het Rijk Gods. In het Rijk Gods bepaalt de mens niet zelf het resultaat. De vruchtbaarheid der dingen en de vruchtbaarheid van de mens gebeurt ondanks de mens. Uiteindelijk zijn wij dankbare toeschouwers bij het geheim van het leven. De mens is geen producer als het gaat over wat het diepste en het laatste is in het leven. Dat gaat hem te boven. Het ritme van het leven is sterker dan hijzelf. Eigenlijk doet een boer niets anders dan applaudisseren voor iets wat niet van hem is.
Dat is eventjes geen vleiende lectuur voor de menselijke geest, als deze alles wil beheersen en behandelen en bewerken. Voor deze operaties heeft de mens vandaag vele sluitende formules. Dat mag ons echter niet beroezen en niet bedwelmen. Terwijl de boer slaapt, geschiedt het wonder.
Het is echter heel de vraag of de slapende boer ooit wakker wordt. Eens is het ook de tijd van het oogsten. Voor elke boer is dat een evidentie. In elke maand is het oogsttijd van iets. Een boer vergeet dat niet. De vraag is echter of de mens die lang rijpen, groeien en wachten mag, ook de ogen open heeft als het allemaal rijp is. Vele ouders en pastoors en opvoeders zijn er vandaag van overtuigd dat zij het groeiproces van mensen moeten eerbiedigen. Zijn we ook alert als het nieuwe, het onverwachte zich manifesteert? Uiteindelijk vraagt Marcus ons vandaag of wij de tekenen van de tijd onderkennen. Is de boer ook wakker, als op zijn akker een nieuwe vrucht verschijnt?
Het zou wel eens een heel groot verwijt kunnen zijn aan ons adres, als wij niet hebben beseft dat de vruchten van het Rijk Gods eventjes anders zijn dan de zaaiers en de planters hadden verwacht. Als de boer vandaag wakker wordt, zou het wel eens kunnen dat hij ontwaakt in een nieuwe wereld. Onze wereld evolueert met onvoorstelbare pasjes en onvoorstelbare stappen en sprongen. Marcus zegt alleen maar dat we alert moeten zijn.
Gods geheim is ontzettend actueel.