Als we dit evangelie beluisteren, moeten we goed beseffen dat deze woorden uit een tijd komen waarin God alomtegenwoordig was in het leven van de mensen, zowel in het private als in het maatschappelijke. God werd niet in vraag gesteld.
Hij was Diegene die regen en vruchtbaarheid gaf aan mens en dier, die het leger naar de overwinning voerde, aan wie de koning zijn macht ontleende. Hij was alomtegenwoordig. De tempel stond centraal en er was hoegenaamd geen sprake van scheiding tussen godsdienst en staatszaken.
Zo was dat in Israël. Zo was dat in alle landen, in heel de cultuur van die tijd.
En in die cultuur komt die Jezus aan gewone mensen deze parabel vertellen waarin Hij durft beweren dat God afwezig is. ‘Het is gelijk Hij in het buitenland is’ zegt Hij met een spottende knipoog. Hij ligt niet aan de oorsprong van de natuurrampen, en ook niet aan de vruchtbaarheid van u en van uw kudden. Hij is niet diegene aan wie de koning zijn macht ontleent. God komt niet tussen in de politiek.
In de oren van zijn tijdgenoten moet dit geklonken hebben als een godslastering.
Of zij er blij mee waren is iets anders. Want hij stelt hen voor hun eigen verantwoordelijkheid. Pas op blijf waakzaam want gij moet het huis, uw wereld, goed beheren. Iedereen heeft daarbij zijn taak.
We zijn nu twee duizend jaar later en wij hebben het nog altijd niet ten volle begrepen.
Ofwel blijven we God verantwoordelijk stellen en vragen we bij elke wandaad waar onschuldigen als slachtoffer vallen : waarom komt God niet tussen ?
Bij elke natuurramp vragen wij ons af : waarom laat God zoiets toe ?
Ofwel, en dat als logisch gevolg van die vraagstelling, schrijven we God volledig af. We beschouwen de kosmos en het leven als onze eigendom en laten elke godsdienstige invloed daarbuiten.
Geen wonder dat de maatschappij dan harder en harder wordt. Alleen de wetenschap en de economie maken dan de dienst uit. Erg voor die mensen die economisch niet interessant zijn. Dan zien wij niet meer in dat God hen een onvervangbare taak heeft gegeven.
De persoon van Jezus is een treffende illustratie geworden van zijn boodschap. Hij onderging de menselijke realiteit, tot zijn terechtstelling toe, maar liet zich in alles leiden door de wil van de Vader.
Ook voor ons moet de wil van de Vader de richting aangeven. Hij is het kompas, maar de tocht zelf loopt over menselijke verantwoordelijkheden, over menselijk falen en menselijk plichtsbesef.