Dat is dan het einde. Van meet af aan heeft Jezus tegenstanders gehad bij zijn eigen volk. Het was hun menens en zij hebben het gehaald. Na een schijnproces en een manoeuvre om de landvoogd naar hun hand te zetten, hebben ze Hem gekregen waar ze Hem wilden hebben: aan de schandpaal en daarna in het graf.
Die laatste uren krijgen in de evangeliën, alle verhoudingen in acht genomen, overmatig veel aandacht. Dat is des te vreemder als we bedenken dat alle leerlingen - met Petrus op kop - er heel bekaaid uitkwamen. Toch zouden uitgerekend zij - met alweer Petrus op kop - de grote verkondigers worden van, jawel, de gekruisigde Christus door wiens dood wij gered zijn. Dat alleen al dwingt er ons toe door de tragische anekdote heen naar een diepere laag door te stoten. Jezus’ dood was niet zomaar een ongelukkig accident de parcours. Dat zijn einde zo verlopen is, hing niet louter af van toevallige omstandigheden die evengoed anders hadden kunnen lopen. Of juister: in die gebeurtenissen was iets diepers gaande.
Het passieverhaal zegt dat trouwens zelf. Jezus’ gekwelde gebed in Getsemane liep uit op overgave aan de wil van de Vader: ‘Mijn Vader, als het niet mogelijk is dat deze beker voorbijgaat zonder dat Ik hem drink, laat uw wil dan geschieden.’ Bovendien wordt herhaaldelijk gezegd dat de Schriften vervuld moesten worden. In die Schriften staat hoe God te werk gaat en wat Hij van plan is. Welnu, volgens de Schriften moest het zo gebeuren.
Hoezeer het ook tegen onze spontane gevoelens ingaat en hoeveel vragen het ook moge oproepen, het passieverhaal zegt dat dit allemaal niet gebeurd is buiten Gods wil om. Meer nog, na Pasen zal dit kruis niet weggemoffeld worden, maar juist het teken van onze redding worden: Jezus’ kruisdood is een heilsdood ten gunste van ons allen.
Dat gaat in tegen alles wat wij ons spontaan voorstellen bij God. Dat was al zo op het moment zelf, bij degenen die getuigen waren van het gebeuren: als Hij de Zoon van God was, dan kon het toch niet dat de Vader dit liet gebeuren! ‘Laat Hij nu van dat kruis afkomen, dan zullen we in Hem geloven.’ Altijd weer heeft Golgota aanleiding gegeven tot heel scherpe vragen, in de aard van: welke God is dat dan, die het bloed van zijn eigen Zoon wil zien vloeien? Misschien is het juister eerst de vraag te stellen: welke wereld is dat dan, die mensen tot op Golgota jaagt? Welke wereld is dat dan, waarin onschuldigen afgemaakt worden door beulen die hun handen in onschuld wassen en niet eens weten of hun slachtoffers wel enig kwaad gedaan hebben? De vraag naar het mysterie van Golgota gaat eerst over onze wereld, en dan pas over God. Want die wereld heeft God ertoe gedwongen zijn Zoon tot op Golgota te doen gaan. Juist daar heeft onze God willen zijn: bij de gekruisigden van deze wereld. Zo moest het, volgens die ene wet, die heel Gods handelen bepaalt: zijn liefde…