Omtrent de dood zijn drie verhalen mogelijk. Had ik het talent, ik zou ze in drie luiken of in drie kolommen naast elkaar plaatsen. Zoals een schilder. Iemand die schrijft, beschikt slechts over woorden. En toch wil ik een gebrekkige poging doen.
Tableau 1. Een mens leeft. Hij ademt, vecht, treurt, danst, bidt, werkt, lacht, vrijt, wandelt, rijdt, speelt, worstelt. Hij zoekt een ander mens, is vruchtbaar, is trouw/ontrouw, hij maakt vrienden en vijanden, verdient geld en spaart, hij beveiligt zich met polissen. Hij wordt oud en eenzaam, hij wordt ziek en… hij sterft. Dat was zijn bestaan. Hij is verschenen en verdwenen. Dat is de zakelijke kroniek van het bestaan.
Tableau 2. Een mens beleeft deze zakelijke kroniek als iemand die overwinnen wil. Hij wil de strijd tegen de dood overwinnen en dat zal hem niet gegund zijn. Dat beseft hij en daarom klampt hij zich vast aan wat hij heeft. Hij wordt hard en beveiligt zich tegen storm en vuur en regen. Zo wil hij zijn eigen adem rekken. Hij zal deze strijd verliezen. De angst voor de dood houdt de dood niet tegen. De mens sterft met een bittere of gelaten zucht: is het dát geweest?
Tableau 3. Een mens beleeft zijn zakelijke kroniek als een geschenk. Hij wil meedrijven in de grote stroom van leven die tijden en culturen, die bomen en struiken, verhalen en geschiedenissen, licht en donker omspant. Hij volgt de eeuwenoude ademtocht van het leven. Hij is belangrijk, maar niet alleen dat. Hij is maar even, maar niet alleen dat. Hij gaat mee! Met alles wat komt en gaat, zal ook hij komen en gaan, maar hij spat niet uiteen als een zeepbel. Hij vloeit over. Het leven, dat al eeuwen lang duurt, gaat door. Hij volgt deze levenslijn. Zijn lichamelijke sterven is de laatste hindernis, de laatste bocht, het laatste storende incident. Dat zijn de drie scenario’s.
“Lazarus, kom naar buiten.” Mens, verlaat het tweede tableau. Geef je gewonnen. Je zal niets verliezen. Je zal pas overwinnen, als je ophoudt te vechten: ik of de dood. Dat is een verloren strijd, Lazarus, het menselijke avontuur wordt niet in gevechtskledij bestormd. Het laatste geheim is dat alles genade is. Het leven is niet goed, omdat jij het goed hebt gemaakt. Het is goed, omdat het goed is! En dat alles is zo, omdat onze God een God is van levenden en niet van doden. Zijn waarheid is: met de miljoenen details van je leven heb je zoveel willen bewijzen, maar eigenlijk hoefde dat niet. Ik had je lief, ook zonder je brevet van goed gedrag en zeden. Onder je leven zal Ik nooit het stempel plaatsen met daarop de woorden: gezien en goedgekeurd. Dat had Ik tevoren al gedaan!
Lazarus, mag Ik je vragen je dodelijke keurslijf weg te gooien? Kan je onder Mijn Aanbod je handtekening plaatsen? Dan pas zal je weten dat het bederf niet het laatste zal zijn. Je zal opstaan en vrij zijn. En met een vrij hart het goede doen.
Het uur waarin ik dit aanvaarden kan, zal het mooiste uur zijn van mijn leven. Ondertekend: Lazarus…