Johannes gebruikt nergens het woord ‘wonderen’. Wat wij een wonder noemen, heet bij Johannes een ‘teken’. En die wonderlijke tekens stelt Jezus om de mensen te leren geloven. Vorige week genas Hij een blinde, gunde een mens het licht in de ogen. Dat is een teken dat zeggen wil: Jezus is het licht, dat je doet zien welke weg je moet gaan.
En het laatste en grote teken is - in het zicht van zijn eigen dood - de opwekking van Lazarus. Dat teken wil zeggen: leven is meer dan wij ervan zien, de dood is anders dan wij denken; het leven is sterker dan de dood; wie iets goeds maakt van het leven heeft toekomst bij God.
Iets goeds maken van het leven en dan toekomst vinden bij God, hoe doe je dat? Dat kan op vele manieren. In het evangelie van vandaag kun je drie manieren van leven ontdekken.
De eerste manier is die van sommige omstanders. Het staat er zo: ‘Kon Hij, die de ogen van de blinde opende, ook niet zorgen dat deze mens niet stierf?'.
Deze mensen leven - zou je kunnen zeggen - als toeschouwer. Het zijn de bekende beste stuurlui aan de wal. Het zijn de soms cynische kijkers onder ons die al gauw zeggen: dat gaat verkeerd, of: dat had zo niet gemogen, ik heb het nog zo gezegd. Het zijn de beterweters aan de zijlijn: Als ze het mij zouden vragen, maar ze vragen mij niks en waarom zou ik het dan doen. Het zijn de mensen die veel van anderen vragen en nooit zelf antwoord zijn. Zo leven aan de wal, vanaf de zijlijn, vragen, praten wel en toekijken, dat is een manier van leven, maar écht leven zit er niet in.
En we lezen in diezelfde passage over Maria en andere omstanders die huilen en jammeren. Ze voelen van alles met iedereen mee. Ze zeggen: ‘Kijk eens hoeveel Hij met Lazarus op had, hoeveel Hij van hem hield’. Het zijn mensen die altijd alles meevoelen. Ze vinden het erg dat er zo’n groot verschil is tussen rijken hier en armen ginds. Ze tobben dat er geld wordt verspild aan wapentuig. Het doet hun zeer dat het milieu wordt vervuild en ze zitten met tranen in de ogen bij verdrietige televisiebeelden. Zo leven, mee-leven is goed, heel goed soms. Maar als het bij meevoelen en vochtige ogen blijft dan helpt dat wel, maar niet genoeg.
Een derde manier van leven kunnen we terugvinden bij iemand als Marta, de eerste vrouw die Jezus als messias belijdt. Ze zegt: ‘Ja Heer, ik geloof vast dat Gij de messias zijt die in de wereld is gekomen
Marta is een soort bondgenote. Ze zegt: Jij komt van God en ze zoekt anderen om samen te geloven, ze zoekt anderen om te zien wat er gedaan moet worden. Waar mensen elkaars bondgenoten worden en leven aanreiken aan wie tekort komen, daar worden Lazarus en allerlei anderen opgewekt uit de doden en krijgen toekomst aangereikt.
En wie anderen toekomst biedt, krijgt zelf toekomst bij God. Dat is wat Johannes ons door wil geven in dat wonderlijke teken van de opwekking van Lazarus. Wie anderen toekomst aanreikt, niet langs de zijlijn blijft staan, niet alleen meevoelt maar ook meewérkt, die heeft toekomst bij God…